Άδικη και πολιτικά επιζήμια η διαγραφή του Παναγιώτη Παρασκευαΐδη

Από την αρχή της λειτουργίας του το “Πανόραμα” αποστασιοποιήθηκε, απέφυγε συνειδητά την εμπλοκή του σε κομματικές συνάφειες και σχέσεις όπως και την προβολή συγκεκριμένων πολιτικών-κομματικών προσώπων, με λίγα λόγια την κομματικοποίηση.

Όμως αυτή τη φορά, υποθέτουμε και τελευταία, η διαγραφή του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής της Λέσβου Παναγιώτη Παρασκευαϊδη από τον αρχηγό του κόμματος Νίκο Ανδρουλάκη δεν μπορεί να μη σχολιαστεί και να μην καταγγελθεί ως άδικη για τον ίδιο και πολιτικά επιζήμια για τον τόπο και διασταλτικά για τον πολιτικό φορέα, που εκπροσωπεί.

Η εξαίρεση αυτή οφείλεται περισσότερο στο γεγονός ότι ο Παναγιώτης (έτσι τον αποκαλούν όλοι) έχει κάποια χαρακτηριστικά, που δεν γίνεται να μας αφήσουν αδιάφορους.

Το ότι είναι Πολιχνιάτης και συμμαθητής μας, Δήμαρχός μας στον Πολιχνίτο επί δύο τετραετίες, αγαπητός και συμπαθής γιατρός στο νησί, δοτικός γενικά ως άνθρωπος, γεννημένος και μεγαλωμένος με τα ήθη, τα έθιμά μας, την ντοπιολαλιά μας και με τα ίδια χνώτα μας, αποτελεί το πρώτο χαρακτηριστικό.

Το ότι έχει ένα αυθεντικό, γνήσιο, ανιδιοτελές πάθος με την πολιτική, που την θεωρεί ως ένα εφαλτήτιο προσφοράς για το νησί και τους αγωνιζόμενους και ταλαίπωρους εργάτες και αγωνιστές της ζωής, ένα χώρο από τον οποίον μπορεί να ακουστεί η φωνή του για τον τουρκικό κίνδυνο, για τα ανοχύρωτα νησιά από τις τουρκικές απειλές και για την ανοχύρωτη μεταναστευτικά Λέσβο, όταν η μεγαλύτερη μετά τη Μυτιλήνη πόλη θα είναι η Βάστρια(!), είναι το δεύτερο χαρακτηριστικό.

Το ότι διεκδικεί το συνταγματικό του δικαίωμα να λέει ως εκπρόσωπος του λαού φωναχτά και δημόσια τη γνώμη του, όταν θεωρεί ότι είναι σωστή, γιατί ο ίδιος μπορεί και την κωδικοποιεί, μιας και βρίσκεται συνεχώς σε άμεση επαφή με τον απλό και καθημερινό άνθρωπο των νησιών, όσων έχει την κομματική-πολιτική εκπροσώπηση, και ο οποίος βλέπει συνεχώς τα νησιά μας να υπολείπονται αναπτυξιακά, να βρίσκονται τελευταία στη λίστα της οικονομικής ανάπτυξης της ΕΕ, και ο οποίος επίσης δεν θέλει  γονέα Α και γονέα Β, γάμους ομοφύλων, και όλα αυτά χωρίς υπολογισμούς, κολακείες, υστεροβουλίες και σκοπιμότητες  είναι ένα τρίτο.

Το ότι τα λόγια του είναι τσεκουράτα, χωρίς ρητορισμούς και μάλιστα, όταν εκφράζει την αγωνία του για την διαφαινόμενη δυσμενή εκλογική προοπτική του κόμματος και για το ελλιπές πολιτικό πρόγραμμα που “δεν επικοινωνείται” στον λαό (γιατί άραγε;) και για τις εσωτερικές αντιπαλότητες, καθημερινό θέμα στα δελτία των οκτώ, είναι επίσης ένα άλλο.

Μεταξύ των άλλων είπε: “Ο πρόεδρος είναι εκλεγμένος δημοκρατικά, θα βαδίσουμε με αυτόν τον πρόεδρο στις εκλογές (…) κι αν ο λαός δείξει ότι δεν πέτυχε, τότε υπάρχουν διαδικασίες δημοκρατικές να αντικατασταθεί (…) Ο σκοπός μας τώρα είναι να φέρουμε τον αριστερό κόσμο πάνω στον κορμό του ΠΑΣΟΚ». ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΤΊΡΡΗΣΗ;

Για το θέμα των συνεργασιών :«έχω πει ότι, αν κινδυνεύει η Ελλάδα, να συνεργαστούμε ακόμα και με το διάβολο. Δεν θα ρίξουμε το σκάφος στα βράχια. Δεν θα αποκλείσουμε κανένα. Χρειάζεται να παρθούν αποφάσεις, να εξαντλήσουμε κάθε τι στον κεντροαριστερό χώρο». ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΝΤΙΡΡΗΣΗ;

Και σε άλλο σημείο, όταν ρωτήθηκε: «δηλαδή, αν είναι να μείνει ακυβέρνητη η Ελλάδα θα συνεργαζόταν και με τη Νέα Δημοκρατία;» απάντησε ότι το κόμμα θα πρέπει να συνεργαστεί «με τους πάντες, ακόμα και με δικτατορικά καθεστώτα» για να μην μείνει ακυβέρνητη η χώρα.

Με λίγα λόγια, στην υποθετική, ακραία, απευκτέα πολιτική κατάσταση κατά την οποία η χώρα βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής, της διάλυσης, οδεύει “στα βράχια”,το πατριωτικό του καθήκον τον υπαγορεύει στην ανάγκη της συνεργασίας. Με ποιον; “Ακόμα και με τον διάβολο”, που μεταφράζεται προφανώς ως συμφωνία χωρίς τους καθιερωμένους και αποδεκτούς ηθικούς, κοινωνικούς και άλλους φραγμούς και αξίες.

Όμως αυτή η δήλωση δεν ενόχλησε!! Μήπως, επειδή την ξεστόμισε ο Λένιν κάποτε, προκειμένου να σωθεί η επανάσταση των μπολσεβίκων; Μήπως, χωρίς να το ομο0λογούν την αποδέχονται άπαντες;

Και σε μια συναισθηματική έκρηξη, ηλίου φαεινότερο ότι πρόκειται για σχήμα υπερβολής προκειμένου να κάνει πιο απτή τη σκέψη του, πρόσθεσε : ” ακόμα και με δικτατορικά καθεστώτα!”

Με ποια δικτατορικά καθεστώτα, λοιπόν, προτείνει ο Παναγιώτης  Παρασκευαΐδης να συνεργαστεί η χώρα ή το ΠΑΣΟΚ; Με αυτό της Βόρειας Κορέας, του Ιράν, με ποιο;

Όμως, είναι εκτός κομματικής γραμμής υποστηρίζει ο Ν. Ανδρουλάκης-λες και όσοι τον περιτριγυρίζουν είναι στην ίδια πολιτική γραμμή.  Τα εσωτερικά του ΠΑΣΟΚ είναι καθημερινό ανάγνωσμα, τα ποσοστά του στάσιμα και μάλιστα σε μια πολιτική συγκυρία μοναδική, απόλυτα θετική.

Αλήθεια, αν κάνουμε στον όποιον πολιτικό αρχηγό την ίδια ερώτηση, αν δηλαδή ή χώρα οδηγείται στα βράχια και έχουν εξαντληθεί όλες οι συνεννοήσεις με τους συγγενείς ιδεολογικούς χώρους και η χώρα απειλείται από ακυβερνησία, τι θα πρότειναν;

Ή μήπως πολιτική ανάγκη-και μάλιστα όχι τέτοιας μορφής, όπως αυτή που περιέγραψε ο Παναγιώτης— δεν οδήγησε στο πρόσφατο πολιτικό παρελθόν σε απρόσμενες -για να μην τις χαρακτηρίσουμε αλλιώς- συνεργασίες και συγκυβερνήσεις κάτω από δύσκολες πολιτικές συγκυρίες; Τα ξεχάσαμε;

Πιστεύει κανείς πως σε περίοδο πολιτικής κρίσης δε θα υπάρξουν ή δεν πρέπει να υπάρξουν συνεργασίες;

Το ΠΑΣΟΚ έχει διχαστεί στο νησί και μάλιστα με ευθύνη της ηγεσίας. Πιστεύει πράγματι, όσοι μεθόδευσαν τη διαγραφή του Παναγιώτη Παρασκευαΐδη , ότι μπορεί να ξανακερδίσει το κόμμα την έδρα;

“Μου την είχαν στημένη” ομολογεί ο Παναγιώτης. Και έτσι δυστυχώς είναι. Γιατί δεν ταιριάζει με αυτούς που έκαναν την πολιτική επάγγελμα, αυτούς που τους ενδιαφέρει αποκλειστικά η έδρα και… ο εδραίος χώρος της καρέκλας.

Διαβάσαμε την ανακοίνωση της Νομαρχιακής Επιτροπής Λέσβου του ΠΑΚΟΚ προς τον Ν. Ανδρουλάκη, η οποία προτείνει την διαγραφή του Παρασκευαϊδη. Πράγματι είναι εντός κομματικής γραμμής η Νομαρχιακή (!) αλλά εκτός κόσμου η ίδια.