Αδυσώπητη και αδήριτη η μοίρα του ανθρώπου. Πολλές φορές το τέλος κάποιου έρχεται αδόκητα, αναπάντεχα, τραγικά. Έτσι και είδηση του θανάτου του καθηγητή μας των Μαθηματικών στο Γυμνάσιο Πολιχνίτου τη δεκαετία του ’60 και μετέπειτα Διευθυντή του 3ου Γυμνασίου Μυτιλήνης σκόρπισε θλίψη και συγκίνηση στις κοινωνίες όπου υπηρέτησε για πολλά χρόνια μαζί με τη σύζυγό του φιλόλογο Αφρούλα Παπαδημητρίου.
Καθηγητής τότε σε νεαρή ηλικία ήταν άψογος στη συμπεριφορά, στο ήθος, στην κατάρτισή του. Το μάθημα μολονότι δύσκολο- άλγεβρα-τριγωνομετρία- κοσμογραφία- λογάριθμοι- κλπ- διεξαγόταν με μεγάλη επιτυχία και πάντα προσπαθούσε με τη μοναδική του μεθοδικότητα και μεταδοτικότητα να μεταλαμπαδεύσει τις απαραίτητες γνώσεις στους μαθητές του.
Με τον κύρος του χαρακτήρα του, τη συμπεριφορά του, την επάρκεια του γνωστικού αντικειμένου, το αιώνιο χαμόγελό του, τόσο οικείο και προσιτό, αλλά συνάμα απόμακρο και σοβαρό, κέρδιζε το σεβασμό μας και τον θαυμασμό μας από όλο το πολυπληθές ακροατήριο της τάξης- την εποχή εκείνη τα χωριά μας έσφυζαν από ζωή και ζωντάνια.
Ως Διευθυντής ήταν άριστα καταρτισμένος στα διοικητικά θέματα, στο έπακρο φίλεργος, έδινε άμεσα λύσεις για οποιοδήποτε πρόβλημα και αν προέκυψε, φροντίζοντας πάντοτε για την απρόσκοπτη και εύρυθμη λειτουργία του σχολείου, αφήνοντας τους συναδέλφους να διαχειριστούν τα της ειδικότητάς τους, χωρίς προσκόμματα και παρεμβάσεις.
Άνθρωπος σπάνιας και μοναδικής ευφυίας διακρινόταν για την ενσυναίσθησή του, συνέπεια, εντιμότητα, την αμεροληψία του και δικαιοσύνη. Γέννημα- θρέμμα του Πολιχνίτου αγαπούσε το χωριό του. τους συγχωριανούς του και την πολιχνιάτικη φύση, τη γη και τη θάλασσα.
Παράλληλα με την πνευματική ενασχόληση του εύρισκε χρόνο, για να αφιερώσει στα κτήματά του, φροντίζοντάς τα και καλλιεργώντας τα ως άξιος συνεχιστής της πάλαι ποτέ πολιχνιάτικης και οικογενειακής παράδοσης. όσο του το επέτρεπαν οι ανειλημμένες υποχρεώσεις του.
Πρότυπο κοινωνικού ανθρώπου, επιστήμονα, οικογενειάρχη, πρόσωπο αξιοσέβαστο και υπολήψιμο, από όποιον χώρο και αν πέρασε στο διάβα της ζωής του, άφησε το αποτύπωμά του.
Ευτύχησε να δημιουργήσει μια αξιοζήλευτη καταπληκτική οικογένεια με την αξιαγάπητη καθηγήτριά μας Αφρούλα Παπαδημητρίου και να καμαρώσει τα παιδιά του και τα εγγόνια του σωστούς ανθρώπους στην κοινωνία, άριστους επιστήμονες, καταξιωμένους και διακεκριμένους στους επαγγελματικούς τους χώρους.
Ελαφρύ το χώμα του Πολιχνίτου που τον σκέπασε.
Στη σύζυγο και καθηγήτριά μου, στα παιδιά του, στα εγγόνια του και λοιπούς συγγενείς, απευθύνω τα θερμά συλλυπητήριά μου.
Να είναι γεροί να τον θυμούνται.
Καλό ταξίδι, Δάσκαλε
Αιωνία η μνήμη σου
Κατερίνα Αρχοντούλη
Συνταξιούχος Εκπαιδευτικός