Ιγνάτης Ψάνης
Υπάρχουν άνθρωποι, Δημητράκη, που αυτά που σκέφτονται και νιώθουν, τα εξωτερικεύουν όταν πρέπει, την ώρα που πρέπει και σε πράγματα ή σε θέματα που αξίζουν να ειπωθούν αλλά και προς αυτούς που πρέπει. Είναι αυτοί που έχουν έναν εσωτερικό και απαράβατο κανόνα αξιολόγησης.
Και όταν αυτοί οι άνθρωποι γνωρίζουν πολύ καλά και το σκοπό για τον οποίο τα λένε και επιλέγουν και τον τρόπο, τότε λέμε για αυτούς πως λένε τόσα όσα χρειάζονται και πως έχουν την αρετή της λακωνικότητας.
Ήσουν, Δημητράκη, απερίγραπτα εκφραστικός με τον τρόπο, τον χρόνο και τους ανθρώπους που επέλεγες να επικοινωνείς.
Μπορείς ακόμα να είσαι ευτυχής. που επέλεξες να ακολουθήσεις το φυσικό σου πνευματικό τάλαντο, την καθαρή θετική σκέψη, την μαθηματική, που την καλλιέργησες και τη μεταλαμπάδευσες στα σχολικά εφηβικά μυαλά. Και αυτή όχι σαν αφηρημένη, δυσνόητη ή και ακατανόητη, κάποιες φορές, θεωρητική σύλληψη ούτε σαν πεδίο ασκησιοθεραπείας και ασκησιολογίας, αλλά σαν εκγύμναση, εκμάθηση και εξοικείωση με λογικές σχέσεις. Πώς τελικά φτάνουμε στο ό.έ.δ. (αυτό που έπρεπε να αποδειχθεί, όπερ έδει δείξαι).
Το πνευματικό ταξίδι και η πνευματική περιπέτεια, αυτή είναι η ομορφιά της γνώσης. Και με τα λάθη, με το μπουσούλισμα, αλλά και με τη μαγεία της εύρεσης του μονοπατιού, που θα σε βγάλει στο ξέφωτο, στη λύση. Ήσουν Δάσκαλος, Δημητράκη.
Αλλά με χάρακα και διαβήτη, με την υψηλή αίσθηση του μέτρου αλλά και της νηφαλιότητας και της ηρεμίας διευθετούνταν και οι απαιτητικές ανάγκες της Διεύθυνσης των σχολείων, που διηύθυνες επί σειρά ετών.
Σεβαστός ο πατέρας, αξιοσέβαστος και ο γιος, που πήρε τη σκυτάλη και αγάπησε όχι μόνο τη γη με τα χωράφια και τα ζωντανά της αλλά και τη θάλασσα. Η Νυφίδα υπήρξε η καταφυγή, η θερινή ανάπαυλα, η παραγωγική ενασχόληση, η ψυχαγωγία αλλά κυρίως ο ψυχικός δεσμός με τον τόπο και τους ανθρώπους της.
Θα μας λείψει, Δημητράκη, η καρέκλα στη γωνία, στο αριστερό τραπέζι στου Χαραλαμπή. Εγώ πάντως να το ξέρεις, περνώντας πάντα θα κοιτάω…
Αξιαγάπητη η ελεγχόμενη σοβαρότητά σου, που απέπνεε μια αίσθηση εμπιστοσύνης, αξιοπρέπειας και αξιοπιστίας. Αρνητής της επίδειξης και της αυτοπροβολής. Είχαμε την αίσθηση ενός στιβαρού ανθρώπου, που μπορούσες να εμπιστευθείς, ενός ανθρώπου που ήταν για τα δύσκολα, ενός ανθρώπου που το συναίσθημα, η ενσυναίσθηση, η καλοσύνη ήταν δεδομένη και εύκολα θα μπορούσε και να εξωτερικευθεί αλλά και να δοθεί απλόχερα και απροσχημάτιστα. Δωρικής κοπής, ανθεκτικός, εργατικός και αλληλέγγυος.
Υπήρξες τυχερός και πλήρης, γιατί σε περιστοίχιζε η αμέριστη οικογενειακή αγάπη μιας οικογένειας, δημιούργημα της προσφοράς, της συμπαράταξης, των ελεύθερων επιλογών και της Δημοκρατίας, που σε κατηύθυνε και οργάνωνε γενικότερα τη ζωή σου. Σε συντρόφευαν οι πιστοί και αγαπημένοι σου φίλοι και σε συνόδευε η κοινωνική καταξίωση και αποδοχή. Και όλα αυτά φαινόταν, όταν η ψυχή και η καρδιά ανέβαινε στο ανοιχτόκαρδο και απροσποίητο γέλιο, το δυνατό, χορταστικό και γάργαρο!
Μας στεναχώρησες πολύ με το ξαφνικό, ανέλπιστο και αδόκητο ταξίδι σου. Θα μπορούσες να το καθυστερήσεις, όπως σου έγραψε και ο Σεβαστός και όπως έλεγε το μέγα πλήθος, που σε ευχήθηκε καλό κατευόδιο.
Μα το βάρος της Αφρούλας, του Σεβαστού, της Κατερίνας και των οικογενειών τους αλλά και των συγγενών σου δυσβάσταχτο.
Αλλά πού ξέρεις… Ίσως τους βρεις να συνεδριάζουν, ο Πολυχρόνης, ο Φώτης, ο Θόδωρος, ο Δημητράκης, ο Βασίλης, η Παναγιώτα.
Με πολλή αγάπη, καλό σου ταξίδι