Ιγνάτης Ψάνης
Σε κάποια μεγαλούτσικη τάξη του Δημοτικού, Γιώργο, επιχείρησα να φτιάξω στο μάθημα της Χειροτεχνίας ένα δίσκο. Δώρο, λέει στη μάνα μου. Φρόντισα να γίνει και μεγαλούτσικος! Στο τέλος, όταν κόλλησα τα πάμπολλα κομματάκια, ο δίσκος παλατζάριζε! Δεν τόλμησα να τον παρουσιάσω στο σπίτι! Την ίδια χρονιά ο συμμαθητής μου Δημητράκης Μοιρασγεντής έφτιαξε μία μοναδική, καταπληκτική, απομίμηση του πύργου Άιφελ του Παρισιού.!! ‘Εγινε αρχιτέκτονας…Ήταν τα χρόνια, που στο σχολειό μαθαίναμε να χρησιμοποιούμε και τα χέρια μας με διάφορους τρόπους. Εξάλλου, σύμφωνα με την εικονοπλαστική αφήγηση της θρησκείας μας και ο άνθρωπος αποτέλεσμα έργου των θεϊκών χεριών είναι!!
Σταυρινός Γιώργος
Δεν ήταν μόνο οι καλικάντζαροι που πριόνιζαν το δέντρο της γης εκεί κάτω στα έγκατα της γης. Αυτοί έφευγαν με την επαύριο των Φώτων. Στα σχολειά όμως την δεκαετία του ’60 οι μαθητές συνεχίζαμε να πριονίζουμε στο μάθημα της χειροτεχνίας . Ποια ήταν τα εργαλεία του καλού μάστορα στο μάθημα αυτό που διδάσκονταν την τελευταία διδακτική ώρα ;
Μια σέγα σιδερένια , ένα σετ λεπτά πριονάκια , ένα σουβλί , και ένα κομμάτι κόντρα πλακέ.
Πάνω στο κόντρα πλακέ με καρμπόν αποτυπώναμε το σχέδιο του κομματιού που θα κόβαμε , Τα τμήματα που θα κοπούν (τρύπες) και τα τμήματα που θα μείνουν να αποτελέσουν το σχέδιο .Π.χ. μια σύνθεση εταζέρας , μια κορνίζα κλπ. Κάναμε παρεούλα τα γειτονικά θρανία ,συζητούσαμε διάφορα , τα αγόρια , ενώ στο άλλο μισό της τάξης τα κορίτσια ασχολούνταν με το κέντημα . και οι μεν κοιτάζαμε με χαμόγελα τις δε. Μέχρι που από απροσεξία να σπάσει ή να ξεφύγει κανένα από τα πριονάκια μας και φτού κι απ’ την αρχή. Στο πάτωμα έπεφταν τρίμματα και κομμάτια σκουπιδάκια , κανένας όμως δεν ενδιαφέρονταν να τα μαζέψει . Όταν όμως έμπαινε στην τάξη η καθαρίστρια , η κυρά Δωροθέα , όλοι τρέμαμε γιατί θα ρωτούσε : Ποιος έριξε κάτω τις αχιλιές (στάχτες) από τη σόμπα; Ποιος έριξε κάτω τα πριονίδια από τη χειροτεχνία; Ακρα του τάφου σιωπή επικρατούσε. Τα ‘’έργα’’ μας αφού τελειώναμε τα κοψίματα και τις συγκολλήσεις τα λουστράραμε και τα εκθέταμε τον Ιούνιο , στην γιορτή λήξης του σχολικού έτους. Οι δάσκαλοι πάντα ενθάρρυναν τα παιδιά στην εργασία αυτή και μπορεί κάποια μαστορικά μυαλά και ταλέντα να άρχισαν να εκδηλώνονται από τότε. Σήμερα βέβαια δεν υπάρχει ανάλογο μάθημα , υπάρχουν κάποια παραπλήσια καλλιτεχνικά ή άλλου τύπου μαθήματα δεξιοτήτων. Το γρούτσου-γούτσου , ο θόρυβος που κάνει το πριονάκι μου δεν ακούγεται πιά …..