Πέτρος Καναρίδης
Ἡ ἀπρόσμενη ἀπώλεια τοῦ Δημήτρη Μοιρασγεντῆ, ἐκλεκτοῦ συναδέλφου καὶ άγαπητοῦ φίλου τάραξε τὴν τρέχουσα ροὴ τῆς καθημερινότητάς μας στὸν άπόηχο τοῦ ἐορταστικοῦ Δωδεκαημἐρου. Τὸ δυσάρεστο νέο προκάλεσε βαθειὰ καὶ ἀνείπωτη θλίψη. Πλῆθος συγχωριανῶν φίλων καὶ πρώην μαθητῶν του ἐξέφρασαν εἰλικρινῆ καὶ θερμὰ συλλυπητήρια στὴν οἰκογένεια. Μὲ λόγια έγκωμιαστικὰ δήλωσαν τὴν συμπάθεια καὶ ἐκτίμησή τους στὸν ἐκλιπόντα.
Τὸν γνώρισα καὶ ἐγὼ ἀρχικὰ ὡς Διευθυντὴ στὸ Λύκειο Πολιχνίτου, ὅπου συνυπηρετήσαμε, ἐκεῖνος ἔμπειρος Καθηγητὴς κι έγὼ πρωτόπειρος. Ἔμφυτο, αὐθεντικὸ κῦρος συνόδευε τὸ ὅλο παρουσιαστικὸ του. Βῆμα σταθερὸ καὶ εύθύγραμμο, βλέμμα έρευνητικὸ καὶ στοχαστικὸ, ἐκφορὰ λόγου δομημένη μὲ γλωσσικὴ ἀκρίβεια , σκέψη διαυγὴς . Ἀντικειμενικὸς, πρακτικὸς, ὀργανωτικὸς ,ἀμερὸληπτος. Μὲ παρρησία ἐξέφραζε τὴν γνώμη του καὶ τὴν κριτική του. Μὲ συναδελφικὸτητα καὶ συνεργασία ἐξασφάλιζε τὴν εὔρυθμη λειτουργία τοῦ Σχολείου . Μὲ συνείδηση τοῦ χρέους καὶ τῆς ἀποστολῆς του ὡς Διευθυντοῦ λειτουργοὺσε ὡς συνεκτικὸς κρίκος καὶ ἀποτελοῦσε σημεῖο ἀναφορᾶς ὅλων μας στὸ περιβάλλον τῆς σχολικῆς ζωῆς.
Τὴν παρουσία του στὴν αἴθουσα διδασκαλίας τὴν γνώρισα ἔμμεσα ἀπὸ τὴν σύζυγό μου Πάτρα, ἡ ὁποία εὐτύχησε νὰ τὸν ἔχει Καθηγητή στὴν ἀρχὴ τῆς σταδιοδρομίας του καὶ μετέπειτα συνάδελφο. Το πάθος νὰ μεταδώσει τὴν γνώση τῶν Μαθηματικῶν στοὺς μαθητές του μεγάλο. Ἐπιδίωξή του ὅμως ἦταν μαζὶ μὲ τὴν γνώση νὰ τοὺς ἐμφυσήσει καὶ τὶς ὑψηλὲςάξίες τῆς ζωῆς πρὸς διαμόρφωση ὁλοκληρωμένης προσωπικότητας. Ἄριστος Μαθηματικὸς, ἀλλὰ καὶ σωστὸς παιδαγωγός.
Τοῦ λόγου τὸ ἀληθὲς ἐπιβεβαιώνουν καὶ τὰ ἐπαινετικὰ λόγια , ἠθικὸ δῶρο πολύτιμο καὶ ἀνεκτίμητο τῶν μαθητῶν του, στὴν μνήμη καὶ τὴν συνείδηση τῶν ὁποίων παραμένει άνεξίτηλη ἡ διδακτικὴ καὶ παιδαγωγικὴ προσφορά του.
Στὴν ζωή του εἶχε ὡς κανόνα ζωῆς «τὸ μέτρον ἄριστον». Οὔτε ἔλλειψη οὔτε ὑπερβολὴ. Λίγα λόγια μὲ νόημα. Συναἰσθημα καὶ λογικὴ σὲ συμμετρία. Τὰ πάντα μὲ σταθερότητα ἰσορροπημένα στὀν ἄξονα ἀντιθέσεων καὶ ἀντινομιῶν ποὺ ἡ ζωή κινεῖται . Ἰσορροπία ἀνάμεσα στὴ φύση καὶ τὸ ἄυλο ὑπερπέραν, ἀνάμεσα στὴν ἀτομικὸ καὶ κοινωνικὸ-συλλογικὸ βίο.
Μὲ συνείδηση λοιπὸν πολιτικὴ καὶ συλλογικὴ ἀντίληψη γιὰ τὴν ζωὴ δὲν παραμέλησε τὰ τοῦ δημοσίου βίου. Εἶχε ἄποψη γιὰ τὰ τεκταινόμενα στὴν κεντρικὴ πολιτικὴ σκηνὴ καὶ συμμετεῖχε στὰ κοινὰ τοῦ Πολιχνίτου μὲ τὴν παρουσία του σὲ ἐκδηλώσεις καὶ δραστηριότητες συλλογικῶν φορέων . Ἀξίζει νὰ ἀναφέρουμε ὅτι συμμετεῖχε στὴν δενδροφύτευση ποὺ ἔγινε στὸν Ξηρόκαμπο, στὴν εἴσοδο τοῦ χωριοῦ τὸ 1983 ἀπὸ τὸν τὸτε Δῆμο Πολιχνίτου μὲ συμμετοχὴ τοῦ Πολιτιστικοῦ Ὁμίλου Πολιχνίτου, τοῦ ὁποίου διετέλεσε Πρόεδρος ( 1984-1986). Πρέπει ἐπίσης να σημειωθεῖ ὅτι τὸ πανηγύρι στὰ Μελαντὰ ἄρχισε νὰ ἀναβιώνει μὲ δικὴ του πρόταση, στὴν ὑλοποίηση τῆς ὀποίας ἄμεσα έπιδόθηκε. Πλούσια ὑπῆρξε καὶ ἡ δράση του ὡς Προέδρου τοῦ Οἰκολογικοῦ Ἐξωραῑστικοῦ Σ υλλόγου Νυφίδας (2012-2016) ποὺ τὀσο ἀγάπησε.
. Ὡς Διευθυντὴς μάλιστα δὲν περιορίστηκε στεγνὰ στὰ διοικητικὰ καθήκοντα. Τὸ ἀλσύλιο στὸν εὐρύτερο περίβολο τοῦ Σχολείου ἔγινε μὲ δικὴ του πρωτοβουλία καὶ μέριμνα.
Ὅμως πρωτίστως, άγαπητὲ Δημήτρη, ὑπῆρξες ἀφοσιωμένος οἰκογενειάρχης. Εὐτυχὴς μὲ τὴν σύζυγό σου, τὴν ἀγαπημένη μας Ἀφροὺλα ἀποκτήσατε τὰ δύο παιδιά σας τὸν Σεβαστὸ καὶ τὴν Κατερίνα μὲ περισσὴ στοργὴ γαλουχημένα σὲ ἀρχὲς καὶ ἀξίες, ἀπὸ τὰ ὁποῖα εὐτύχησες νὰ χαρεῖς τὰ λατρεμένα ἐγγόνια σου.
Ἀβάσταχτος ὁ πόνος τους . Θὰ τὸν μετριάζει ὅμως ἡ δύναμη ποὺ ὰπὸ ψηλὰ θὰ τοὺς δίνεις νὰ άντέχουν τὴν ἀπουσία σου. Παρηγοριὰ τους θὰ εἶναι καὶ ἡ πλούσια ἠθικὴ παρακαταθήκη ποὺ ἀφήνεις, ἠ κοινωνικὴ καταξίωση καὶ ἐκτίμηση.
Ἡ ἀπουσία σου, ἀγαπητὲ Δημήτρη, θὰ εἶναι αἰσθητὴ σὲ ὅλους, συγγενεῖς καὶ φίλους, ἀλλὰ ἡ πορεἰα σου πρὸς τὴν αἰωνιότητα θα χαράσσει τὴν μνήμη σου αιωνία