ΟΙ ΠΑΛΑΙΜΑΧΟΙ ΤΟΥ ’67 ΜΕΤΑ ΑΠΟ… 59 ΧΡΟΝΙΑ-ΔΕΝ ΞΑΝΑΓΙΝΕ,ΝΟΜΙΖΩ!!

Κάποιος πήρε την πρωτοβουλία και συντονίσαμε-οργανώσαμε μια συνάντηση παλαιμάχων συμμαθητών του 1967!

Άραγε θα τους γνωρίσω;

Οι άλλοι θα με γνωρίσουν;

Πόσο μπορεί να αλλάξουν τα σουσούμια ενός ανθρώπου ύστερα από 59 χρόνια; Μετά από μία ολόκληρη ζωή, δηλαδή.

Τέτοια αγωνιώδη ερωτήματα στροβίλιζαν στο μυαλό μας και αυτά αναρωτιόμαστε και μεταξύ μας, όταν ήρθαμε σε επικοινωνία μαζί τους.

Πώς θα είναι άραγε ο Στρατής, η Στέλλα, ο Γιώργος μετά από 60 περίπου χρόνια;

Με κάποιους  είχαμε να ιδωθούμε από την αποφοίτησή μας το 1967 (!).

Βέβαια, ενδιάμεσα ρωτούσαμε για τη ζωή τους, την επαγγελματική τους πορεία, με αφορμή κάποια ευχάριστα ή δυστυχώς δυσάρεστα γεγονότα. Πάλι πληροφορούμαστε  γι’ αυτούς με ανθρώπους που λίγο πολύ ξέραμε ότι ήταν κοντά τους.

Η στιγμή της συνάντησης ήταν η μεγαλύτερη χαρά που νοιώσαμε, όταν αναγνωρίζαμε ο ένας τον άλλον!! ‘Ηταν σα να ξανασυστηνόμαστε! Πώς βλέπεις ένα ξενιτεμένο στον τόπο σου, έναν αδερφό χρόνια στο βαπόρια;

Ασφαλώς, τα αισθήματα αυτά δεν αφορούν στους συμμαθητές μας, που έτσι κι αλλιώς τους ζούμε και τους βλέπουμε στα μέρη μας. Αυτούς τους ξέρουμε.

 Δεν έχουν σημασία οι συζητήσεις που κάναμε. Σημασία και αξία είχε το γεγονός ότι βρισκόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλον, ότι ακουμπούσαμε ο ένας τον άλλον, ότι μιλούσαμε ο ένας στον άλλον, ότι νιώθαμε ο ένας τον άλλον, ότι δεν ξεχαστήκαμε.

Ήταν ένα μεσημέρι αλλιώτικο, πρωτόγνωρο, αγαπησιάρικο και μοναδικό.

Αποφασίσαμε κάθε χρόνο πια να βρισκόμαστε μία φορά το καλοκαίρι, έτσι για να αναπληρώσουμε, έστω έναν ελάχιστο χρόνο συντροφικότητας και συν-μαθητικότητας.

 Το “Πανόραμα” πάντως θα δημιουργήσει μια ξεχωριστή σελίδα για τους αγαπητούς συμμαθητές του, όπου θα μπορεί όποιος θέλει να ανεβάζει άρθρα, να σχολιάζει, να στέλνει φωτογραφίες, να μας θυμίζει παλιά περιστατικά ευχάριστα και δυσάρεστα.

Φέτος κατορθώσαμε και μαζευτήκαμε καμιά δεκαριά, λίγοι.

Άλλοι ασθενείς και οδοιπόροι, άλλους δε βόλευε η μέρα, άλλοι έχουν εγκαταλείψει το χωριό εδώ και χρόνια. Του χρόνου ελπίζουμε να συγκεντρωθούμε πιο πολλοί.

 Να σημειώσουμε ότι στην αρχή της συνάντησης θυμηθήκαμε πρώτα πρώτα τους συμμαθητές μας που “φύγανε” πρόωρα. Στη συνέχεια αναφερθήκαμε σ αυτούς που χρόνια έχουμε να δούμε στα μέρη μας. Δεν αφήσαμε και δεν ξεχάσαμε κανένα.

Αποχωριστήκαμε με μία βαθιά αίσθηση ικανοποίησης και βεβαιότητας ότι πράξαμε κάτι όμορφο αν και καθυστερημένα