Ιγνάτης Ψάνης
“Η γενιά μου διακρίθηκε πολύ στο ατομικό ζεϊμπέκικο και απέτυχε πολύ στον συλλογικό καλαματιανό”.
Ο αγαπητός φίλος και συγχωριανός Στρατής Παττακός στην πρόσφατη συνέντευξή του στο περιοδικό LIFO ξεδιπλώνει για άλλη μία φορά τις απόψεις του και τις θέσεις του για τις αντιλήψεις, τις συμπεριφορές και επιλογές των ανθρώπων των ημερών μας οι οποίες, όπως λέει είναι προσωπικές.
Δεν είναι και πολύ αισιόδοξος ούτε ικανοποιημένος με τη συλλογική μας στάση, τις σύγχρονες συνιστώσες των κοινοτήτων γενικότερα, την αφιλοσόφητη συμπεριφορά. Καταγράφει και επισημαίνει ελλείμματα στην ανθρωπιά μας και στην ψυχική μας συγκρότηση και πληρότητα. “Ζούμε σε εποχή, που ξεχάσαμε να γελάμε”, διαπιστώνει με πίκρα.
Μιλά για την Ελλάδα του διχασμού και του φανατισμού, του ατομισμού, την εποχή του ακραίου ανταγωνισμού, την παρέα, τη φιλία, που, όπως λέει, χάθηκαν από την καθημερινότητά μας.
Ύστερα από πενήντα χρόνια στην Ιατρική, τα 35 την καρδιοχειρουργική, και περισσότερες από 20.000 επεμβάσεις, ο καρδιοχειρουργός Στρατής Παττακός μιλά για όσα έμαθε μέσα και έξω από το χειρουργείο.
Επισημαίνει τα κενά και τις ατέλειες του συστήματος Υγείας, θεωρεί πολύ υψηλό το επίπεδο των ιατρών της χώρας μας.
Μας μιλά για ανθρώπους που έχει δει να χάνονται και άλλους να επιστρέφουν στη ζωή, όταν όλα έμοιαζαν να έχουν τελειώσει. Έχει γνωρίσει τον φόβο, την αγωνία, την ευγνωμοσύνη αλλά και εκείνες τις σπάνιες στιγμές που μοιάζουν με θαύμα, αλλά και την μοναξιά, μιας και η” καρδιοχειρουργική είναι η επιστήμη της μοναξιάς”
Εκείνο που συχνά επισημαίνει είναι η ανθρωπιά, η καλοσύνη, το “καλό” ,που μπορούμε και πρέπει να κάνουμε και να έχουμε ως σταθερή και αδιαμφισβήτητη αξία στη ζωή μας.
Η ζωή χρειάζεται κίνηση, θάλασσα και χιούμορ, με δεδομένο μάλιστα ότι η “χώρα μας είναι η ωραιότερη του κόσμου”