Πέτρος Καναρίδης
Πολλές οι εκκλησίες στην Πόλη που με το προαιώνιο βυζαντινό αποτύπωμά τους μαρτυρούν το μακροχρόνιο Ελληνορθόδοξο Χριστιανικό ιστορικό παρελθόν.
Όμως η Πόλη έχει και πολλές, πάρα πολλές ομορφιές. Αναμεσά τους τα Πριγκηπόνησα που απλώνονται στην Προποντίδα στην αγκάλη της Δύσης και της Ανατολής. Η Πρώτη, η Αντιγόνη, η Χάλκη με την Θεολογική Σχολή και η αρχόντισσα Πρίγκηπος, η πιτυούσα και ερατεινή. Το παραδεισένιο νησί, το οποίο εκτός από τις μαγευτικές ομορφιές φέρει επάνω του όλη την κοινωνική, πολιτιστική και θρησκευτική ζωή της Ρωμιοσύνης.
Στην κορυφή του νησιού προβάλλει το Μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου του Κουδουνά ανάμεσα στις αγριελιές και τις κουμαριές. Ο βράχος αυτός με το ακρομοναστήρι ” Άγιος τόπος εστί” και βιώνεται ακόμα πιο έντονα η πνευματική μεταρσίωση, καθώς η πανοραμική θέα αφαιρεί τον προσκυνητή από τα εγκόσμια.
Καύχημα και καμάρι για τους Ρωμιούς της Πόλης, που πολυπληθείς κάποτε, μετρημένοι αργότερα ανέβαιναν στην χάρη του, για να βρουν την γιατρειά τους πότε με το ιερό αγίασμα, πότε με κατανυκτικές ολονυχτίες, αγρυπνίες, λιτανείες, παρακλήσεις, με την επίθεση της ιερής αλυσίδας με τα κουδουνίσματα που βρέθηκε ανηρτημένη στον τράχηλο του αλόγου που ιππεύει ο Άγιος και που οι καλόγεροι την φύλαγαν ευλαβικά δίπλα στην εικόνα.
Η παράδοση θέλει τον Κουδουνά μια από τις αρχαιότερες μόνες κτισμένη επί της αυτοκρατορίας Νικηφόρου Φωκά το 963 μ.Χ. και σε εποχές που γέννησαν ευσεβείς μοναχούς, αλαζόνες βυζαντινούς πρίγκιπες, πολυμήχανες πορφυρογέννητες δέσποινες, Πατριάρχες εν μέσω πειρατικών επιδρομών.
Η Μονή πρέπει να ερημώθηκε κατά το 1204 από τους “Χριστιανούς ” Σταυροφόρους, οι οποίοι στο πέρασμά τους από την Βασιλεύουσα και την ευρύτερη περιοχή προκάλεσαν ανείπωτες καταστροφές.
Ωστόσο ο Μεγαλόχαρης ζωσμένος τον πανάρχαιο μύθο του ξεπροβάλλει μέσα από την γη με το εικόνισμά του στα χέρια βοσκού οδηγημένου εκεί από απόκοσμα κουδουνίσματα, διεκδικώντας τα πρωτεία. Με τον θαυμαστό αυτό τρόπο ο Άγιος θέλησε να καταστήσει αντιληπτή, απτή και ορατή την βούληση και παρουσία του στον τόπο εκείνο όπου (σύμφωνα με παράλληλο μύθο). βρήκε ο βοσκός την εικόνα του Αγίου μαζί με μια αρμαθιά από μικρά κουδουνάκια. Γι αυτό και η Μονή επανιδρύθηκε εκεί γύρω στα 1625.
Να σημειωθεί ότι η Μονή στην μακρόχρονη ζωή κατά χρονικά διαστήματα υπέστη φθορές, καταστροφές από επιδρομείς αλλά και πυρκαγιές. Κάποια στιγμή λοιπόν παρά τις υπεράνθρωπες προσπάθειες ηγουμένων , μοναχών, αλλά και φορέων έχασε την επιβλητικότητα και παραδοσιακή μορφή της.
Το 1997 με πρωτοβουλία του Οικουμενικού Πατριάρχου Κων/πόλεως Βαρθολομαίου πραγματοποιήθηκαν εργασίες αναστηλώσεων και οικοδομημάτων καθώς και έργα εξωραϊσμού που επέτρεψαν στην Ιερά Μονή να λάβει την παλαιά αίγλη της .
Τα θαύματα του Αγίου ήταν και είναι πολλά όχι μόνο προς τους Ρωμιούς, αλλά προς όλους όσοι με πίστη προσέρχονται στη χάρη του στο Μοναστήρι. Έτσι εξηγείται η μεγάλη προσέλευση αλλοθρήσκων όχι μόνο από την Κων/πολη, αλλά και από άλλα μέρη της Τουρκίας. Κατά τις πανηγύρεις (23 Απριλίου και 24 Σεπτεμβρίου) συρρέουν χιλιάδες και πολλοί από αυτούς ανηφορίζουν με τα πόδια συχνά ανυπόδητοι . Ανάβουν κερί, στέκονται μπροστά στην θαυματουργή εικόνα του Αγίου παρακαλούν με σιωπή και ζητούν την βοήθειά του γραπτώς. Και γίνονται θαύματα και λαμβάνουν ιάματα και ευχαριστούν τον Άγιο.
Ανεβαίνουν προς το Μοναστήρι κρατώντας στα χέρια τους καρουλάκια και ξετυλίγουν την κλωστή μέχρι να φτάσουν στη είσοδο της Μονής, ενώ δεν επιτρέπεται να μιλούν όσο ανεβαίνουν .Μπορούν να μιλήσουν μόνο στην επιστροφή, όταν θα έχουν αφήσει την ευχή τους στον Άγιο γράφοντας ό,τι επιθυμούν, γιατί πιστεύουν ότι μόνο έτσι θα τους ακούσει και θα πραγματοποιήσει την ευχή τους. Πολλοί επιστρέφουν σε σύντομο χρονικό διάστημα, για να ευχαριστήσουν τον Άγιο που ικανοποίησε την επιθυμία τους ή βρήκε λύση στο πρόβλημά τους
Με συγκίνηση μιλούν και εξιστορούν ο ένας πώς γιατρεύτηκε το παιδί του, άλλη πώς έγινε μητέρα ύστερα από πολλά χρόνια ατεκνίας, τρίτος πώς απέκτησε σπίτι κ.ο.κ.
Αθάνατη Ορθοδοξία , Αθάνατη και η Πολίτικη Ρωμιοσύνη πορεύονται με τους Αγίους και τους μάρτυρές τους μέσα στον χρόνο και διακηρύττουν “τοις πάσι τοις εγγύς και τοις μακράν ” τον Σταυρόν και την Ανάστασιν του Χριστού “πρεσβείαις του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου Κουδουνά.
Αξιοσημείωτο λοιπόν είναι ότι μαζική προσέλευση σε χριστιανικούς Ναούς και Μοναστήρια και στην Κων/πόλη στην Εκκλησία της Παναγίας του Βεφά κάθε Πρωτοχρονιά αλλά και στην Ίμβρο το 15 Αύγουστο στο εξωκλήσι της Παναγίας της Μπαλωμένης.
Να επισημάνουμε επίσης ότι θρησκευτική Πίστη ανεξαρτήτως δόγματος μπορεί να λειτουργήσει ως συνεκτικός κρίκος ανάμεσα σε αλλοθρήσκους και αλλογενείς Λαούς .Και αυτό γιατί πρόκειται για μία βαθιά λαϊκή εμπειρία που υπερβαίνει τα όρια των θρησκειών και βεβαίως δεν πρόκειται για θεολογική σύγκληση δογμάτων, η οποία μπορεί να προκαλέσει αντιπαλότητες ή φιλονικίες.
Τέλος θα ήταν παράλειψή μας, αν δεν αναφερθούμε σε κάποιες επισημάνσεις που γίνονται από τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο στο μήνυμά του για την προσχώρηση ετεροδόξων στην Ορθόδοξη Εκκλησία, φαινόμενο που παρατηρείται τα τελευταία είκοσι χρόνια.
Απευθυνόμενος προς τους νέους και τους προσκυνητές τόνισε τον οικουμενικό χαρακτήρα της Εκκλησίας και την διάθεση υποδοχής όλων ανεξαρτήτως καταγωγής .Ιδιαιτέρως δε υπογράμμισε ότι το Πατριαρχείο δεν επιδιώκει προσηλυτισμό, αλλά αποδέχεται όσους προσέρχονται εκουσίως. Δεν εξαναγκάζουμε κάποιον ούτε πιέζουμε, όμως όποιον αποδέχεται αυτοπροαιρέτως, οικειοθελώς δεν το αρνούμαστε.
<< Και έχουμε Δόξα τω Θεώ τον τελευταίο καιρό πολλές προσελεύσεις νέων ανθρώπων – και μορφωμένων ανθρώπων – οι οποίοι αισθάνονται μέσα τους κάποιο κενό την πλήρωση του οποίου ευρίσκουν στην Χριστιανική θρησκεία και μάλιστα στην Ορθοδοξία.
Η Βασιλεία του Θεού η οποία υπάρχει εντός ημών ευχόμεθα να επεκτείνεται διαρκώς σε όλη τη οικουμένη.>>
Όπως και να είναι ευχόμαστε οι Λαοί να επικοινωνούν, να ομονοούν και να επιδιώκουν την πολυπόθητη ειρηνική συνύπαρξη που τα τελευταία χρόνια είναι πολύ εύθραυστη εξ αιτίας των ισχυρών παγκοσμίως οικονομικών και πολιτικών δυνάμεων που συντηρούν την κυριαρχία τους με τις ολέθριες πολεμικές συγκρούσεις που προκαλούν.