Ιγνάτης Ψάνης
Συμπληρώνεται από μια σειρά μικρότερων κτισμάτων για διάφορες χρήσεις (wc, αποθήκες κ.α.). Το έτος 1971 η σύζυγος και τα τέκνα του Ν. Χιωτίνη, Δημήτριος – Μαρία – Ευμορφία, κληρονόμησαν το ακίνητο, ενώ το έτος 2009, αγοράστηκε από το Δήμο Πολιχνίτου επί δημαρχίας Γιάννη Συκά.
Κυρίαρχο δομικό στοιχείο της όψης αποτελεί η καφεκόκκινη και ροζέ πέτρα, ο «νιμβρίτης», ηφαιστειακό πέτρωμα, το οποίο έχει μεγάλη ανθεκτικότητα. Οι ντόπιοι το λένε και «ασπρακάτη» λόγω του
ότι είναι ανοιχτόχρωμο. Όλα τα παραδοσιακά σπίτια που χτίστηκαν πριν το 1950, είναι χτισμένα από την ντόπια αυτή πέτρα, η οποία εξορυσσόταν από το χωριό και την επεξεργάζονταν οι ντόπιοι μάστοροι ή «πελεκάνοι».
Το σύστημα δόμησης είναι ισόδομο, δηλαδή σε συνεχείς ισοϋψείς στρώσεις ισομεγεθών ορθογώνιων πλίνθων ή λίθων. Η γωνιακή απότμηση εξαφανίζει την επιθετικότητα του κτηρίου και παράλληλα
προσκαλεί τον περαστικό. Η διάρθωση του χώρου γίνεται σε δύο στάθμες. Σε επίπεδο όψης υπάρχει σαφής διαχωρισμός των δυο χρήσεων, που στεγάζει, επαγγελματικής και οικιστικής. Στο ισόγειο υπάρχουν πιο λιτές γραμμές, με μεγαλύτερα ανοίγματα επί της οδού Μικράς Ασίας με εμφανή τη φέρουσα τοιχοποιΐα, τονίζοντας την είσοδο με τα μεγάλα καμπύλα σκαλοπάτια, ενώ στοτμήμα ισογείου επί της οδού Ελευθερίας υπάρχει πιο «ήσυχη» κύρια είσοδος της κατοικίας σε εσοχή με ελαφρώς καμπύλο υπέρθυρο, το οποίο έρχεται σε αντίθεση με τα ορθογώνια παράθυρα, δίχως διακόσμηση, αλλά συνδέει την είσοδο με τις όψεις του ορόφου της κατοικίας στην οποία αποτυπώνονται καμπύλα υπέρθυρα η απόληξη των οποίων φέρει έλικες ιωνικού ρυθμού, καθώς επίσης διακοσμητικές ροζέτες κάτω από τις ποδιές των ανοιγμάτων. Η επιβλητικότητα του γωνιακού κτηρίου τονίζεται από τον εξώστη, που στεγάζει την είσοδο του ισόγειου χώρου καθώς επίσης από την καθετότητα, που ξεχωρίζει λόγω της εμφανούς τοιχοποιΐας που περιβάλλει την μοναδική μπαλκονόπορτα του ορόφου και ενοποιεί
την όψη. Αποπνέει μια λιτή αυστηρότητα.
Από τον “ΠΟΛΙΧΝΙΑΤΙΚΟ ΛΟΓΟ”, τεύχος 160, ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ-ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ-ΔΑΚΕΜΒΡΙΟΣ 2019