spiti mpalou jpg

Ιγνάτης Ψάνης

Στο μέγα ζήτημα της μεγάλης και αξιόλογης  δημόσιας κτηριακής περιουσίας του χωριού μας, που έχει εγκαταλειφθεί εδώ και χρόνια και την οποία η δημοτική αρχή χαρακτηρίζει ερείπια, αν και συνεχώς απευθυνόμαστε, δυστυχώς,  σε “ώτα μη ακουόντων”, εμείς θα συνεχίσουμε να ενοχλούμε, μέχρι που να ιδωθεί, όποτε,  με διαφορετική οπτική το θέμα.
Αυτή τη φορά το επίδικο είναι το κτήριο του Μπάλ(ρ)ου.
Αρχικά να δώσουμε την ταυτότητα του κτηρίου, όπως μας την παρέδωσε η κα Έλλη Καλοκαιρινού στον “ΠΟΛΙΧΝΙΑΤΙΚΟ ΛΟΓΟ” στο υπ’ αρ.,,,τεύχος. Ήταν η εποχή που με τον τίτλο ….παρουσιάζαμε την ελίτ των Πολιχνιάτικων κτηρίων.
………………………………….

Το παρόν κτήριο ίσως είναι το πιο πολυ-φωτογραφημένο του παραδοσιακού οικισμού του Πολιχνίτου. Η θέση του είναι ιδιαίτερης σημασίας, καθώς ορθώνεται ανάμεσα σε ισόγεια παλαιά κτίσματα, καλοδιατηρημένο με την πάροδο των ετών, αριστερά ανηφορίζοντας στον κεντρικό δρόμο του χωριού, απέναντι από το κτήριο του ΟΤΕ. Το 1997, χαρακτηρίσθηκε ως «Ιστορικό Διατηρητέο Μνημείο» από το Υπουργείο Πολιτισμού (ΦΕΚ 887/Β/8-10-1997).

Το διώροφο κτήριο ανήκε στον Όμηρο Κλούρα, ο οποίος πέθανε το 1930. Έπειτα δια της κληρονομιάς, πέρασε στην ιδιοκτησία της γυναίκας του Ευανθίας (25%) και της θυγατέρας του Μυρσίνης (75%). Όταν πέθανε η Ευανθία το 1956, ολόκληρο το κτίσμα πωλήθηκε από τη Μυρσίνη, χήρα Θεόδωρου Σάββα, στην Γαρυφαλιά Μπάρου. Από το 2010, ανήκει πλέον στον Δήμο Πολιχνίτου.
Έχει παραχωρηθεί προς χρήση έως και σήμερα, στον μουσικοχορευτικό σύλλογο «Ο Μπάλος».
Το κτήριο βρίσκεται σε οικόπεδο επιφανείας 717,31μ³.
Η οπισθοχώρηση του κτηρίου δίνει αέρα με τον κήπο που επιτρέπει στον περαστικό να αναλύσει το κτήριο και να εκτιμήσει την μορφολογία του και την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική του. Πρόκειται για παλιό αρχοντικό, ορθογώνιο σε κάτοψη, διώροφο με υπόγειο και στέγη. Αποτελείται από τρία επίπεδα, υπόγειο επιφανείας 21,52μ², ισόγειο και όροφο επιφανείας 53,19μ² αντίστοιχα. Η είσοδος βρίσκεται στο ισόγειο με τους χώρους να αναπτύσσονται εκατέρωθεν γραμμικού διαδρόμου που οδηγεί στην σκάλα που το συνδέει με τον όροφο. Ο υπερκείμενος όροφος έχει παρόμοια διάταξη. Η στέγη είναι τετράριχτη με γαλλικά κεραμίδια και κεντρικό πέτρινο αέτωμα. Χαρακτηριστικό είναι το περίτεχνο γείσο της που προεξέχει, με στηθαίο που περιλαμβάνει γωνιακές παραστάδες. Η πρόσοψη της κατοικίας είναι συμμετρική. Η επιβλητικότητα του κτηρίου τονίζεται από τον κεντρικό εξώστη που στεγάζει την είσοδο του ισογείου χώρου, με μεταλλικά φουρούσια και λεπτομέρειες στο μεταλλικό κιγκλίδωμα. Το κτήριο χαρακτηρίζεται από ισορροπία στη διάπλαση του όγκου του, καθαρότητα των αρχιτεκτονικών μορφών καθώς και από η συμμετρία κυρίως των ανοιγμάτων. Ο φέρων οργανισμός είναι λίθινη τοιχοποιία, άρτια δομημένη, με ιδιαίτερη επεξεργασία και ενίσχυση στις γωνίες. Οι ποδιές και τα πρέκια των κουφωμάτων σε όλα τα επίπεδα έχουν κατασκευαστεί από κατεργασμένους λίθους («σοβελίκια»). Οι περίτεχνες κορνίζες των μεγάλων ανοιγμάτων, αποτελούν βασικό δομικό στοιχείο πέραν της αισθητικής παρέμβασης, τονίζοντας την ρυθμικότητα και την καθετότητα η οποία αποπνέει μια λιτή αυστηρότητα.

Πρόκειται λοιπόν για ένα “ιστορικό διατηρητέο μνημείο”, σύμφωνα με το Υπουργείο Πολιτισμού με το υπ΄αρ. ΦΕΚ 887 /Β/ 8/10-1997.
Όταν αγοράστηκε το 2010 από τον τότε Δήμαρχο Γιάννη Συκά, ήταν ένα απόλυτα καθαρό κτήριο, κατοικήσιμο και έκτοτε αποτελεί σημαντική και αξιόλογη περιουσία της κοινότητας.
Το 2015 με έγγραφο παραχωρείται, σαν αποθήκη, για τρία χρόνια στον μουσικοχορευτικό σύλλογο “Ο Μπάλος”, προκειμένου να διευκολυνθεί ο σύλλογος στις πολλαπλές και αξιόλογες εκδηλώσεις του. Η κατάσταση του κτηρίου ήταν και τότε πολύ καλή.
Από το 2018 ίσαμε σήμερα παραμένει στο κτήριο ο σύλλογος χωρίς παραχωρητήριο. Και μολονότι επίμονα προτείνει η κοινότητα στη δημοτική αρχή είτε να παραχωρηθεί πάλι στον “Μπάλο” είτε να αναλάβει ο ίδιος ο Δήμος την επισκευή και αξιοποίησή του κτηρίου, δεν έχει λάβει καμία απολύτως απάντηση.
Και πράγματι το κτήριο χρειάζεται άμεσα επισκευή, δεδομένου ότι από το 2023 παρουσιάζει πολύ σοβαρά προβλήματα. Έσπασαν οι σωλήνες, έτρεχαν τα νερά στους τοίχους, τα μαστόρεψαν κάποιοι εθελοντές αλλά τα σημάδια της υγρασίας είναι ορατά. Η σκεπή βάζει νερό, όπως νερό μπαίνει, όταν βρέχει και από τα κουφώματα ( παράθυρα- πόρτα). Το πάτωμα σάπισε, φτιάχτηκε από εθελοντές αλλά παραμένει επικίνδυνο. Ένα μέρος του τοίχου από τη μεριά του Ζούρου έχει πέσει. Με λίγα λόγια το κτήριο είναι διαλυμένο, εγκαταλελειμμένο, αφημένο στην τύχη του και μάλλον προδιαγράφεται ασφαλώς η κατάρρευσή του.
Εξάλλου, όταν σχετικά πρόσφατα επανεργοποιήθηκε η μελέτη για την μεταφορά και  στέγαση του παιδικού σταθμού στο κτήριο, οι μηχανικοί διαπίστωσαν προβλήματα στατικότητας και έτσι τα παιδάκια παραμένουν χρόνια τώρα σε έναν τελείως απαράδεκτο και ακατάλληλο χώρο για τέτοια σχολική δομή.
Απευθυνόμαστε σε σένα, αγαπητέ Γιώργο (Αλάνη), εφόσον ο κ. Δήμαρχος δεν ακούει αλλά και δεν ασχολείται πια με ερείπια(!), τα έχει καταδικάσει στην εγκατάλειψη, σ ‘εσένα, που μεγάλωσες με την οικογένειά σου μέσα σ’ αυτούς τους χώρους, που είναι μέρος της ζωής σου και της αισθητικής σου, εσύ που καθημερινά περνάς από μπροστά τους, αλήθεια δεν συγκινείσαι με την κατάντια τους, δεν ακούς τους τριγμούς τους και δεν θα ήθελες να συνδέσεις το όνομά σου με κάτι μοναδικό και αξιόλογο στην κοινότητα, με ένα στολίδι στο κέντρο του χωριού; Πακτωλό χρημάτων διαχειρίζεστε, δεν περισσεύει κάτι και για  τα ετοιμόρροπα κτηριακά κοσμήματα του χωριού; Κι αυτά δεν είναι η ιστορία μας, η παράδοσή μας, ο πολιτισμός μας; Δεν τα έφτιαξαν με τα χέρια τους δικοί μας  άνθρωποί μερακλήδες;
Ο Γιάννης το αγόρασε, εσύ μπορείς να συμβάλεις από τη θέση σου στο να το αποκαταστήσεις και να το αναδείξεις. Η συνέχεια και η αλληλουχία στη συνείδηση των Πολιχνιατών!
Ή μήπως είναι προτιμότερο να το γκρεμίσουμε, για να απαλλαγούμε και να  μην το βλέπουμε και έχουμε και ενοχές;
+