Ιγνάτης Ψάνης
Κώστας Σουλακέλλης. Γεννήθηκε στον Σταυρό της Δ.Ε. Πολιχνίτου. Νωρίς- νωρίς μετακόμισαν εσωτερικοί μετανάστες στην Αθήνα οικογενειακώς. Όταν τελείωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις το 1974, δέχτηκε μία πρόσκληση από δικό του πρόσωπο από μια χώρα της Αφρικής, που δεν την κατατάσσεις και στην πρώτη κατηγορία, στο Μπουρούντι.
Πρόκειται για μία ορεινή χώρα, δωδεκάμισι περίπου εκατομμυρίων κατοίκων στην κεντρική Αφρική, μια περίκλειστη χώρα, που συνορεύει και με την μεγάλη λίμνη Ταγκανίκα. Αποικία των Γερμανών στην αρχή και μετά των Βέλγων, απέκτησε την ανεξαρτησία της το 1962, μια φτωχή χώρα. Πρωτεύουσα είναι οι Γκιτέγκα και μεγαλύτερη πόλη η Μπουζουμπούρα.
Ο Κώστας, λοιπόν, το 1974 εγκαθίστανται και αργότερα με τη γυναίκα του Βάσω, με καταγωγή από την αρχαία Ολυμπία, στη μεγαλύτερη πόλη της χώρας την Μπουζουμπούρα, που είναι το οικονομικό κέντρο από όπου εξάγεται καφές, βαμβάκι, δέρματα, κασσίτερος αλλά και σπάνιες γαίες. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα μαθαίνει την τοπική γλώσσα, Κιρούντι, και οργανώνει το 1989 τη δική του επιχείρηση με είδη κιγκαλερίας. Η γλώσσα αυτή μαζί με την Γαλλική και την Σουαχίλι είναι οι επίσημες γλώσσες του κράτους.
Αναφορά στο πρόσωπο του Κώστα γίνεται για τον λόγο ότι αναπτύσσει σε αυτό αυτό το φτωχό κράτος μια ιδιαίτερα σημαντική και απόλυτα ευεργετική δράση σε ένα χωριό που απέχει 40 km από την Μπουζουμπούρα, το Μπουραμάτα. Πρόκειται για μία κοινότητα μέσα στο δάσος, χωρίς ρεύμα, χωρίς δρόμους και σπίτια σε πρωτόγονη κατάσταση. . Ένα δωματιάκι χτισμένο με χωμάτινα τούβλα και σκεπασμένο με κλαδιά, μέσα στο οποίο υπάρχει μόνο μία εστία φωτιάς φαγητό και όλοι κοιμούνται κατάχαμα. Νερό συγκεντρώνουν το βρόχινο σε δεξαμενές. Εννοείται πως η κατάσταση είναι τραγική και στο χώρο της παιδείας, αν μπορεί κάποιος έστω να προφέρει τη λέξη αυτή, έλλειψη και των πιο στοιχειωδών εκπαιδευτικών προϋποθέσεων. Το χωριό αυτό έχει 1265 παιδιά, που δεν διαθέτουν απολύτως καμία στήριξη σε σχολικό εξοπλισμό και υποδομή και τα οποία χρήζουν στοιχειώδους μάθησης.
Για καλή τους τύχη την περιοχή αυτή επισκέφτηκε στις αρχές του 2000 μία ευγενική. καλόψυχη και συμπονετική κυρία, ιδιοκτήτρια ιδιωτικού σχολείου στην Αθήνα, η οποία για απολύτως προσωπικούς λόγους προσφέρθηκε να συνδράμει οικονομικά, η κα Γεωργία Χατζήβεη. Πρόκειται για μία κυρία, μια ανοιχτή αγκαλιά, που ξεχυλίζει καλοσύνη, αγάπη, ανθρωπιά. Ανήκει στο ανθρωπιστικό απόθεμα, που μας δίνει ακόμα ανθρώπινο στίγμα και περιεχόμενο. Έτσι το 2007 γίνονται τα εγκαίνια δημοτικού σχολείου. Στη συνέχεια κατασκευάζονται και άλλα κτήρια και συμπληρώνεται η βασική εκπαίδευση και με Γυμνάσιο, Λύκειο, Τεχνικό Λύκειο, ατελιέ. Το τελευταίο είναι μία τάξη με ραπτομηχανές, έτσι ώστε οι απόφοιτοι να αποκτούν και κάποιο επαγγελματικό εφόδιο, επίσημο δίπλωμα από το κράτος κοπτικής, ραπτικής.
Τα χρήματα για τις δραστηριότητες συγκεντρώνονται και από διάφορες άλλες οργανώσεις, φίλους, από ανθρώπους αγάπης, δωρεές. Σημαντική η βοήθεια του Επισκόπου και του Προξένου της περιοχής.
Τόση και τέτοια όμως δραστηριότητα δεν είναι εύκολο να επιτηρηθεί από την Αθήνα για τη σωστή και έγκαιρη οργάνωση συνεργείων, κοστολογήσεις, εργάτες, υλικά, σχολικός εξοπλισμός αλλά και για τον έλεγχο της σωστής και τίμιας τοποθέτηση στο χρημάτων.
Η κα Γεωργία Χατζήβεη βρίσκει στο πρόσωπο του Κώστα τον άνθρωπο που χρειαζόταν. Γίνονται φίλοι, του έχει απόλυτη εμπιστοσύνη και του αναθέτει το ρόλο του ανθρώπου, ο οποίος παρακολουθεί, παρεμβαίνει, καθοδηγεί και διαμορφώνει όλο το πλαίσιο των ευεργετικών δραστηριοτήτων σε αυτό το πάμφτωχο χωριό. Είναι ο άμισθος εκπρόσωπός της. Πρόκειται για εθελοντική προσφορά, την οποία με πολύ αγάπη, αίσθημα ανθρωπιάς, καλοσύνης και ηθικής πληρότητας καταθέτει ο Κώστας και εισπράττει τα χαμόγελα και την αποδοχή των ντόπιων, που του δίνουν τη δύναμη να συνεχίσει το θεάρεστο έργο του. Είναι η δική του αποστολή στη μακρινή και εγκαταλελειμμένη χώρα για τον οποίο οι ντόπιοι, μαθητές και γονείς είναι το ίνδαλμά τους, ο άνθρωπός τους, τον οποίο λατρεύουν κυριολεκτικά και ο οποίος μεταφέρει και άρωμα Ελλάδας στον τόπο αυτόν.
Ο πρόξενος έχει παραχωρήσει 10 στρέμματα στην κα Χατζήβεη για παράλληλες δράσεις. Υπάρχουν σχέδια και προοπτικές για την περιοχή, όμως η δυνατότητα χρηματοδότησης συνεχώς στην στενεύει.
Σκεφτόμαστε αυτούς τους ανθρώπους, που πεθαίνουν για ένα ευρώ, τόσο είναι το μεροκάματο, όσων δουλεύουν κάτω από τη γη στο μακρινό Μπουρούντι και από την άλλη σε αντίθεση την εταιρεία εκείνη (υπάσχουν πάρα πολλές), που ζημίωσε πρόσφατα το κράτος με πάνω από 200 εκατομμύρια ευρώ, γιατί δεν απέδωσε τα οφειλόμενα σ’ αυτό!!!