Ιγνάτης Ψάνης
Πριν το 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο στον Πολιχνίτο δραστηριοποιήθηκαν τρεις αθλητικές ομάδες. Η αρχή έγινε το χειμώνα της περιόδου 1928-1929, όταν Πολιχνιάτες μαθητές του Γυμνασίου Μυτιλήνης ιδρύουν τον «Παμπολυχνιατικόν Σύλλογον».
Το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς (1929), τα μέλη αυτού του συλλόγου, κατά τη διάρκεια των διακοπών τους στον Πολιχνίτο, ιδρύουν τον Αθλητικό Σύλλογο «Ολυμπιακός Πολιχνίτου». Η ομάδα αυτή υπήρξε δραστήρια και έδωσε αρκετούς αγώνες την τριετία 1930– 1932. Τέλος, το 1932 δημιουργήθηκε στον Πολιχνίτο και άλλη ομάδα με την επωνυμία «Εργατικός Αστήρ», όμως διαλύθηκε πολύ σύντομα.
Το 1953 τα γειτονόπουλα, ο τότε 13 χρόνων Στρατής Καρακλάς (του Ιωάννου), σήμερα συνταξιούχος δάσκαλος, κάτοικος Ξάνθης και ο τότε 11 χρόνων Νίκος Σεβαστός, σήμερα συνταξιούχος γιατρός, κάτοικος Αθηνών, εγκατέλειψαν την πάνινη μπάλα, με την οποία έπαιζαν κάτι σαν βόλεϊ και
άρχισαν να κλωτσούν μια λαστιχένια μπάλα, που είχαν την ευτυχία να αποκτήσουν.
Αρχικά έπαιζαν στην αυλή του Α’ Δημοτικού Σχολείου αλλά πολύ γρήγορα προστέθηκαν στην παρέα και άλλα παιδιά και σε λίγους μήνες μετακόμισαν στο γήπεδο στο Λίβαδο, που διέθετε γκολπόστ και κερκίδες (αμπάρια ελαιοτριβείου) αλλά ήταν έρημο και παρέμενε ανεκμετάλλευτο. Η παρέα συμπληρώθηκε με τον (αλφαβητικά και με αναγωγή σε ηλικία του 1953) 12ετή Αντώνη Βλαβιανό, σήμερα συνταξιούχο λογιστή κάτοικο Αθηνών, τον 13ετή Στράτο Γιαννέλη, τον μακαριστό τέως Δήμαρχο Πολυχνίτου, τον 11ετή Στρατή Καρακλά (του Δημητρίου), σήμερα συνταξιούχο ηλεκτρονικό του Πολεμικού Ναυτικού, κάτοικο Αθηνών, τον 12ετή Δημήτριο Καρακλά, σήμερα συνταξιούχο, τέως Διοικητή ΙΚΑ Βορείου Αιγαίου, τον 11ετή Χαράλαμπο Καρατζάνο, σήμερα συνταξιούχο δάσκαλο, κάτοικο Χίου, τον 11ετή Δημήτρη Σαμαρά, σήμερα συνταξιούχο λογιστή, κάτοικο Αθηνών και τον 10ετή Παναγιώτη Χατζησταυράκη, σήμερα δικηγόρο, κάτοικο Πειραιώς.
Τα παιδιά αυτά, που εν τω μεταξύ έγιναν φίλοι, ήταν σε καθημερινή βάση στο γήπεδο, προσπάθησαν και βρήκαν μόνα τους τη θέση που τους ταίριαζε και θεώρησαν αναγκαίο να συστήσουν αυτοδιοικούμενη ποδοσφαιρική ομάδα, με το όνομα «ΕΛΠΙΔΑ», με φανελάκια λευκά και σήμα την κεντημένη πράσινη άγκυρα. Σημειωτέον, ότι την περίοδο εκείνη, δεν υπήρχε ούτε καν υποψία αθλητικής σκέψης, ασχολίας ή δραστηριότητας στην ευρύτερη περιοχή Πολιχνίτου και το μόνο γεγονός, που τάραξε κάπως τα λιμνάζοντα νερά και έδωσε αφορμή για συζητήσεις, ήταν η 3η επιτυχία του Ρουμπάνη στο επί κοντώ
στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1954.
Το σχολικό έτος 1953-1954, όταν οι ενδεκαετείς της “ΕΛΠΙΔΑΣ” ήταν στη πρώτη τάξη του 6ταξίου γυμνασίου, διορίστηκε στο γυμνάσιο Πολιχνίτου ο γυμναστής Γεώργιος Λοϊζίδης. Ο αείμνηστος αυτός, φανταστικός γυμναστής, παιδαγωγός και άνθρωπος, ήταν Ελληνοκυπριακής καταγωγής Αιγυπτιώτης, με μακρά θητεία σε ποδοσφαιρικές ομάδες της Αιγύπτου και εν ενεργεία κεντρικός κυνηγός
του Παναθηναϊκού, που την περίοδο των μεταγραφών τον είχαν δώσει χωρίς τη συγκατάθεσή του στον Αστέρα Αθηνών, ανταλλάσσοντας τον με τον Κώστα Λινοξυλάκη. Αντιδρώντας σ’ αυτή τη μεταγραφή, δέχτηκε να διοριστεί στο Γυμνάσιο μας, αλλά βοηθούσε και τον «Αστέρα Αθηνών» (Α’ κατηγορία Αθηνών) στα δύσκολα παιχνίδια, ταξιδεύοντας κάποια Σαββατοκύριακα στην Αθήνα. Στο τέλος του σχολικού έτους παντρεύτηκε την αγαπημένη του μαθήτρια, που είχε αποφοιτήσει και αναχώρησαν στην Αίγυπτο, από όπου επανήλθαν μετά δύο χρόνια μονίμως.
Έτσι την περίοδο τουλάχιστον της 6ετίας 1953-54 μέχρι 1959-60 στα αθλητικά του Πολιχνίτου καταύγαζε και δέσποζε η ποδοσφαιρική οντότητα και —ας μου επιτραπεί— η ποδοσφαιρική ιδιοφυΐα του Γιώργου Λοϊζίδη είτε ήταν παρών είτε σαν να ήταν παρών. Είναι χαρακτηριστικό ότι τη περίοδο
αυτή ευαισθητοποιήθηκε η Δημοτική Αρχή, που έφτιαξε πολύ καλό γήπεδο στο Ξηρόκαμπο, κοντά στο αεροδρόμιο, αριστερά του κεντρικού δρόμου, φεύγοντας, και δημιούργησε την ποδοσφαιρική ομάδα «Διγενής». Για όλα τα παιδιά της «ΕΛΠΙΔΑΣ» ο Λοϊζίδης ήταν ο Δάσκαλος, ο Παιδαγωγός, ο εμπνευστής, ο μέντορας. Ο Λοϊζίδης εκπαίδευσε στα μυστικά και την τεχνική του ποδοσφαίρου και τα παιδιά της «ΕΛΠΙΔΑΣ» στα πλαίσια των μαθητών του Γυμνασίου, έφτιαχνε μικτές ομάδες με άλλα παιδιά του Γυμνασίου η αργότερα και του «ΔΙΓΕΝΗ» για ανεπίσημα παιχνίδια και προπονήσεις και χρησιμοποιούσε παίκτες της «ΕΛΠΙΔΑΣ» σε επίσημα παιχνίδια, ανάλογα με τις ανάγκες του αγώνα, την ηλικία τους και τη σωματική τους ανάπτυξη (επρόκειτο για παιδιά). Έτσι η «ΕΛΠΙΔΑ» παρά το γεγονός ότι διέθετε πολύ καλούς παίκτες και είχε δεμένη και αποτελεσματική ομάδα, αλλά και φανατικούς νεότερους οπαδούς-παίκτες, που την ακολουθούσαν, συμμετείχαν στις προπονήσεις της αλλά και σε παιχνίδια της, γενικώς απέφευγε να δίνει δικά της παιχνίδια και συμμετείχε με τους παίκτες της στις ποδοσφαιρικές εκδηλώσεις του«ΔΙΓΕΝΗ». Εξ άλλου χρησιμοποιούσε από ενός σημείου και μετά την υλικοτεχνική υποδομή του «ΔΙΓΕΝΗ» (φανέλες, παπούτσια κλπ) και τον φροντιστή του αείμνηστο Δημήτριο Κουτρή.
Στη μνήμη μας κρατάμε τρία παιχνίδια με αμιγή την «ΕΛΠΙΔΑ».Το 1954 η “ΕΛΠΙΔΑ” με παίκτες 12χρονους κέρδισε την Ομάδα του Γυμνασίου με διαιτητή τον Λοϊζίδη με 3-1 στο Λίβαδο (2 γκόλ ο Σεβαστός).Το 1956 με 15χρονους κέρδισε με εκπληκτική εμφάνιση την σκληροτράχηλη ομάδα των μεταλλείων των Βασιλικών, στην οποία συμμετείχε ο περίφημος γκολτζής Νώντας, παίχτης του Άρη Θεσσαλονίκης με 2-0 στο γήπεδο στο Ξηρόκαμπο (τα γκολ ο Δημήτρης Καρακλάς). Σημειωτέον ότι τα συνήθη σκόρ του «ΔΙΓΕΝΗ» με την ομάδα αυτή ήταν 0-0, 1-0, 0-1.Το 1959 κέρδισε 3-2 τα
Βασιλικά στο γήπεδο τους (Συμμετείχαν και νεότεροι παίκτες. Τερματοφύλακας ο Γιώργος Κουμάνιας). Στο ημίχρονο τα Βασιλικά κέρδιζαν 2-0. Στην επανάληψη πέτυχε 2 γκόλ ο Καρατζάνος με ατομικές ενέργειες και ένα γκολ ο Σεβαστός δύο λεπτά πριν τη λήξη από ασίστ του Καρατζάνου). Αυτό ήταν και το τελευταίο παιχνίδι της «ΕΛΠΙΔΑΣ». Τέσσερεις από τους παίκτες της είχαν προσωρινή συνέχεια σε μεγάλα γήπεδα των Αθηνών και της επαρχίας αλλά εγκατέλειψαν το ποδόσφαιρο λόγω σπουδών ή αναγκών επιβίωσης.
Οι παίχτες της «ΕΛΠΙΔΑΣ», που διδάχθηκαν ποδόσφαιρο από τον Γ. Λοιζίδη αλλά και δίδαξαν στους νεότερους την 6ετία 1954-60 άμιλλα, ήθος και πολιτισμό είναι οι εξής: Αντώνης Βλαβιανός. Τερματοφύλακας. Χαρακτηριζόταν από γρήγορες αντιδράσεις, μεγάλη αλτικότητα, καλές αποκρούσεις και επιτυχείς εξόδους. Στρατής Καρακλάς του Δημητρίου. Δεξιός αλλά και κεντρικός αμυντικός. Πολύ τεχνίτης αμυντικός. Ο καλύτερος στα πέναλτι και στις κεφαλιές Στράτος Γιαννέλης. Ο μακαριστός κεντρικός μας αμυντικός. ακούραστος, δυναμικός, πληθωρικός, απέραστος από κάθε είδους τριπλέρ. Η μοναδική μέχρι σήμερα απώλεια της Ομάδας. Χαράλαμπος Καρατζάνος. Ο δυναμικός μας
αριστερός αμυντικός. αριστεροπόδαρος, έπαιζε ολόκληρη την αριστερή πλευρά, με καλές σέντρες και γκολ. Πολύ καλός στις κεφαλιές. Παναγιώτης Χατζησταυράκης. Ο αμυντικός μας μέσος. Πολύ δυναμικός παίκτης. Απίθανος τριπλέρ και πασέρ. Δεν ήταν δυνατόν να του αποσπάσει κανείς τη μπάλα. Συχνά έβαζε γκολ. Στρατής Καρακλάς του Ιωάννου, μεσοκυνηγός, πολύ καλός τεχνίτης, καλός πασέρ και τριπλέρ αλλά και γκολτζής με κεφαλιές και σουτ. Έτρεχε ακατάπαυστα και κάλυπτε όλες τις θέσεις των επιθετικών της ομάδας. Νίκος Σεβαστός. επιτελικός μέσος-κυνηγός, ταχύτατος, έβλεπε γήπεδο και έδινε πάσες για γκολ ή ξέφευγε από τους αμυντικούς και αιφνιδίαζε τους τερματοφύλακες με κάθε είδους δεξί σουτ. Ο γκολτζής της ομάδας. Δημήτρης Καρακλάς, μεσοκυνηγός. Πολύ καλός τεχνίτης, πασέρ και τριπλέρ και κυρίως πολύ αποτελεσματικός, με πολλά γκόλ από ευθύβολα δυνατά σουτ. Ένας δαντελένιος παίχτης. Δημήτρης Σαμαράς, αριστερός ακραίος. Προσπαθούσε να μοιάσει του αείμνηστου Αριστείδη Παπάζογλου ακόμα και στα χαμένα γκολ. Το καλύτερο χαμόγελο της ομάδας.
Η ομάδα αυτή διαλύθηκε το 1960. Μετά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο η ομάδα «Ολυμπιακός Πολιχνίτου» μετονομάστηκε σε «Διγενής». Ο «Διγενής» Πολιχνιτου χρησιμοποίησε σαν γήπεδο μέρος του αεροδρομίου απέναντι από το σημερινό γήπεδο. Σαν αποδυτήριο είχαν μια παράγκα με χαρτόνι. Πρόεδρος ήταν ο Χρ. Πιργίδης και πραγματικά μεγάλο ταλέντο της μπάλας ήταν ο Δημ. Χατζηγρηγορίου του Χατζηγληγουρέλ’, όπως τον φώναζαν, που, όταν έπιανε τη μπάλα, γινόταν χαμός. Το γήπεδο το είχαν φτιάξει με χειρωνακτική εργασία οι ποδοσφαιριστές. Μετά ο Χατζηγρηγορίου έφυγε στην Αφρική, ο Πιργίδης στην Αθήνα. Ο ιδιοκτήτης ήθελε το κτήμα για προσωπική χρήση. Μεταγενέστερα οι αγώνες γίνονταν στην περιοχή Λίβαδος. Το 1968 θεμελιώθηκε το σημερινό γήπεδοτο οποίο λειτούργησε σύμφωνα με μαρτυρίες το 1973. Ο Διγενής μετονομάστηκε σε
Α.Ο.Π. το 1971.
Συρραφή κειμένων των: Σεβαστού Μοιρασγεντή, Μπάμπη Σαλταμάρα, Γιώργου Κουκούλα και Νικολάου Σεβαστού από τον Γεώργιο Καρακλά.
Καθιστοί: Στρ. Καρακλάς του Ιωάν., Νίκος Σεβαστός, Δημ. Σαμαράς. Παίχτες της «ΕΛΠΙΔΑΣ
