Ιγνάτης Ψάνης
Δεκαετία του ’60, πρέπει να ήταν γύρω στα 1965, όταν περιχαρής κάποια μέρα στην ώρα της γυμναστικής ο αείμνηστος γυμναστής Δημήτρης Κωφόπουλος μάς παρουσίασε… έναν αλουμινένιο σωλήνα (κοντάρι για την περίσταση) πάνω από δύο μέτρα και μας είπε ότι μπορούμε να μάθουμε με αυτόν άλμα επί κοντώ! Μας έφτιαξε μια πρόχειρη βαλβίδα προς την μεριά του τοίχου, μας έδειξε τη λαβή, πώς πρέπει να κρατάμε το κοντάρι, την τεχνική και έτσι ξεκινήσαμε το άθλημα τότε. Για αρκετό καιρό η εξάσκηση γινόταν επί τοίχω! Σιγά-σιγά μπήκαμε και στο σκάμμα, σε χαμηλά ύψη, που ολοένα και ανέβαιναν, μιας και παίρναμε…θάρρος, αφού μας άρεσε. Μας ενθάρρυνε και ο Δάσκαλός μας, που συνεχώς ήταν δίπλα μας, γιατί επί κοντώ μέσα σε ένα σκάμμα, να σε υποδέχεται η άμμος δεν ήταν και πολύ αισιόδοξο. Για στρώματα και τέτοια να μη γίνεται λόγος. Το άθλημα μεταφέρθηκε και στο γήπεδο, στο Λίβαδο, όπου συμμετείχαμε στις ετήσιες γυμναστικές επιδείξεις. Καινούριο άθλημα, εντυπωσιακό, μας κέρδισε αμέσως.
Γι’ αυτό και δεν είμαστε και λίγοι οι επικοντιστές. Ο Γιώργος ο Αργύρης, ο Θεόφραστος ο Καρακάσης, ο Παναγιώτης ο Παρασκευαΐδης, βουλευτής, ο Γότης ο Μπαρούτης, ο υποφαινόμενος, είναι μια ομάδα που μου έρχεται στη μνήμη. Ξεχώριζαν, όμως, ο Αργύρης, ο Παρασκευαΐδης και ο Καρακάσης. Μάλιστα ο τελευταίος διακρίθηκε στους αιγαιοπελαγητικούς, παίρνοντας την τρίτη θέση στο στάδιο της Μυτιλήνης, τον Ταρλά, το 1970. Συνέχισε το άθλημα και όταν ήρθε στην Αθήνα αλλά για λόγους αντικειμενικούς πια δε θέλησε να συνεχίσει.
Μετά τα χρόνια αυτά δεν ξέρω πώς συνεχίστηκε το άθλημα στον Πολιχνίτο.
Σε κάθε περίπτωση έχει ξεχωριστό και ιδιαίτερο ενδιαφέρον το γεγονός πως σε ένα Γυμνάσιο ενός χωριού της Λέσβου, τη δεκαετία του ’60, ένας γυμναστής με μεράκι και αγάπη για τον αθλητισμό και την άθληση, καινοτόμος, ο Δημήτρης Κωφόπουλος, μας έφερε ένα καινούργιο άθλημα, που απαιτούσε ειδικές γνώσεις και προϋποθέσεις. Ήταν δίπλα μας όχι μόνο στο επί κοντώ αλλά σε όλα τα αθλήματα, κυρίως τα ομαδικά, σε πολλά από τα οποία συμμετείχε και ο ίδιος! Αυτή η επιλογή του μας έδινε ασφάλεια και εξασφάλιζε παράλληλα την αναγκαία προϋπόθεση της πειθαρχίας, της ευγενούς άμιλλας και της ομαλής διεξαγωγής του αγώνα σε ομαδικά αθλήματα αλλά και σε κάθε ατομικό άθλημα.
Πολύ εντυπωσιακή η φωτογραφία του αείμνηστου φίλου Γιώργου. Δίνει την εντύπωση πως πρόκειται για επαγγελματία επικοντιστή, ο οποίος με άνεση, ευκολία και άριστη, άψογη τεχνική και στυλ υπερβαίνει ένα καθόλου ευκαταφρόνητο ύψος, αν αναλογιστεί κανείς πως ουσιαστικά πρόκειται για κοντάρι-σωλήνα. Δεν κάμπτεται, όπως τα σύγχρονα κοντάρια! Ύψος αρκετά μεγάλο για την εποχή και τις συνθήκες.
Τα εύσημα όμως ανήκουν και στον Δάσκαλο, τον γυμναστή μας, τον Δημήτρη τον Κωφόπουλο, γιατί είναι και δική του επιτυχία.
Και ο Καραλής θα τον καμάρωνε, υποθέτω.
Όσο για το πώς προσγειωνόμαστε,,,είναι άλλο θέμα.
Ο Θεόφραστος Καρακάσης στο κρίσιμο σημείο της τεχνικής. Φαίνεται να κατέχει απολύτως το άθλημα. ‘Ετοιμος για τη στροφή του σώματος και το άνετο πέρασμα του ύψους. Ο Θεόφραστος διακρίθηκε και σε επίσημους αγώνες, ήταν εξαιρετικός.
Προχωρημένες αθλητικές δράσεις για ένα αγώνισμα σαν το επί κοντώ και για ένα περιφερειακό γυμνάσιο σαν του Πολιχνίτου.
Ο υποφαινόμενος…Τα βρίσκω λίγο ζόρικα… αλλά τέλος καλό όχι καλά. Ο Στρατής ο Δούκας (+) πάντως καμαρώνει και ο Δημήτρης ο Κατρακάζας (εξαιρετικός αθλητής, φίλος και συμμαθητής!) με άλλους συναθλητές… αγωνιά.