Ιγνάτης Ψάνης
Η εκδήλωση με θέμα «Γυναίκα ΑμεΑ – Μάνα ΑμεΑ. Άτομα με Αναπηρία: Τα δικαιώματα στην εργασία και την οικογένεια» πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 13 Μαΐου 2026, στις 18:30, στον χώρο της Γενικής Γραμματείας Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής, στη Μυτιλήνη, και εστίασε στις προκλήσεις, τα δικαιώματα και τις κοινωνικές διαστάσεις που αφορούν τα άτομα με αναπηρία, με ιδιαίτερη έμφαση στις γυναίκες και τη μητρότητα.
Μεταξύ των άλλων ομιλητών κλήθηκε και η Μυρσίνη Σαββαδέλλη, ως μητέρα ΑμεΑ, του Γιαννάκη και ως αδελφή ΑμεΑ, του αείμνηστου, γλυκύτατου Βασίλη.
Μία ομιλία που που ήρθε να μας ξαναθυμίσει τους βασικούς όρους- έννοιες της ύπαρξής μας ως άτομα και ως κοινότητα, που δεν είναι άλλοι από την αξιοπρέπεια την αγάπη, την ισότητα και την ενσυναίσθηση. Μόνο που αυτοί οι όροι, προϋποθέσεις της ανθρωπιάς μας, μπήκαν από μία δύσκολη πόρτα, αυτήν που με πολλά προβλήματα καθημερινά περνούν τα παιδιά και οι οικογένειες των ΑμεΑ. Προβλήματα μπροστά στο οποία εμείς οι υπόλοιποι, δυστυχώς, αποστρέφουμε τα βλέμματά μας συχνά, σαν θέλουμε να ξορκίσουμε το “πρόβλημα”, αναλογιζόμενοι τις τεράστιες ευθύνες τέτοιων γονιών, το καθημερινό μεγάλο χρέος στο οποίο οφείλουν να ανταποκρίνονται.
Και έρχεται μία αδελφή ΑμεΑ του Βασίλη και ενός δικού της παιδιού του Γιαννάκη, η Μυρσίνη, που κατάφερε όχι μόνο να μας συγκινήσει, αυτό θα ήταν και λίγο εύκολο λόγω του θέματος, αλλά περισσότερο να μας υπενθυμίσει ότι τα παιδιά αυτά είναι κομμάτι της κοινότητας και ότι αυτή η κοινότητα, αν θέλει να λέγεται και να είναι ανθρώπινη, οφείλει να το αποδεικνύει πρωτίστως στα πιο ευαίσθητα άτομα.
Και εδώ η Μυρσίνη μάς έδωσε ένα μάθημα και παράδειγμα αγάπης χωρίς όρια, αξιοπρέπειας και διεκδίκησης των αυτονόητων, που συγκροτούν και συγκρατούν μια κοινότητα, για να μην ξεπέσει σε ένα άθυρμα ατόμων της φιλαυτίας της ιδιώτευσης και του ωχαδερφισμού.
Η Μυρσίνη δεν επεδίωξε τον οίκτο, τη λύπηση, γιατί η ίδια ποτέ δεν τον ένιωσε ούτε για τον Βασίλη ούτε για το Γιαννάκη. Στα πρόσωπα τους βλέπει ψυχές, ανθρώπους με τους οποίους δεν χρειάζεται να μιλήσει, γιατί επικοινωνεί με τα μάτια, με το πρόσωπο, με τα χέρια, με το σώμα. Έτσι φτάνει στο σημείο να ικανοποιεί τις ανάγκες τέτοιων παιδιών, προτού τα ίδια της νιώσουν. Έτσι είσαι συνεχώς μαζί τους, τα ίδια νιώθουν ασφαλή μέσα στην ευαλωτότητά τους, γιατί βλέπουν και κατανοούν τα πάντα.
Η Μυρσίνη δεν διεκδίκησε προνομιακή μεταχείριση για τα ΑμεΑ. Απαίτησε το αυτονόητο, τη διαμόρφωση τέτοιων συνθηκών ώστε και τα παιδιά αυτά να ζουν σε μία κοινότητα ισότητας δικαιωμάτων εργασίας, συμπερίληψης χωρίς εξαιρέσεις και προαπαιτούμενα, ένταξης στην κοινότητα. Γιατί λοιπόν πρέπει να εξαιρεθούν τα παιδιά από τα αναφαίρετα αυτά δικαιώματα;
“Το παιδί που μειονεκτεί σωματικά, διανοητικά ή κοινωνικά θα απολαμβάνει την ιδιαίτερη μεταχείριση, εκπαίδευση και φροντίδα που απαιτεί η ειδική κατάστασή του.” διαβάζουμε στη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Παιδιού, Αρχή 5η, που την έχει υπογράψει και η χώρα μας.
Η Μυρσίνη έδειξε ξεκάθαρα τον τρόπο: φροντίδα, συνέπεια, συνέχεια, εφαρμογή των ψηφισμένων, οργάνωση και στήριξη των παιδιών αυτό ανθρώπους με ειδίκευση, σύμπραξη με το σπίτι και όχι μόνο με τις δομές, και τους σπουδαιότερο, η αποδοχή της αναπηρίας διδάσκεται στο σχολείο, εμείς προσθέτουμε και στο σπίτι και στα ΜΜΕ.
Το 403 π.Χ. στην αρχαία Αθήνα ένας αδύνατος-ανάπηρος, διεκδικεί από τους δικαστές το δικαίωμα να συνεχίσει να συνταξιοδοτείται, γιατί κάποιος αμφισβήτησε την αναπηρία του. Και ένας λογογράφος, ο Λυσίας, έγραψε τον “Υπέρ αδυνάτου” λόγο. Οι Αθηναίοι, λοιπόν, τότε κρίνοντας ότι ένας άνθρωπος πρέπει να ζει με αξιοπρέπεια σε μία πόλη ελεύθερη και δημοκρατική, και όχι γιατί η τύχη των ανθρώπων είναι κοινή, φρόντισαν να του εξασφαλίσουν κάποιας μορφής αξιόλογη οικονομική στήριξη. Αυτά προ Χριστού. Δυόμιση χιλιάδες χρόνια μετά, πώς θα έπρεπε αναλογικά να είναι η σύγχρονη κατάσταση για τους ανθρώπους που ονομάζουμε ΑμεΑ;
Η Μυρσίνη εκφώνησε έναν άλλο, σύγχρονο, καταγγελτικό “Υπέρ αδυνάτων” λόγο, όχι μπροστά σε δικαστές αλλά μπροστά σε ένα κοινό που την ήξερε, την καταλάβαινε, την ένιωθε. Αλήθεια, μήπως ήρθε η ώρα να τον εκφωνήσει και μπροστά στους δικαστές; Από μάρτυρες υπεράσπισης άλλο τίποτα, αν και μόνη η δική της μαρτυρία, της μάνας της, της γιαγιάς της και του άντρα της θα είναι καταπέλτης.
“Είμαστε μια οικογένεια γροθιά” είπε . ΜΠΡΑΒΟ ΣΑΣ.