Πέτρος Καναρίδης
Mία ἀνάρτηση ἀπὸ τὸν ἰστότοπό μας «Πανόραμα Πολιχνίτου» τὴν 31-5-2026 μὲ τίτλο «κομμένα ἁλμυρίκια στην Περιβόλα,πράξη αὐθαιρεσίας καὶ βαρβαρότητας» καὶ μία ἀπὸ τὸν Μουσικοχορευτικὸ Σύλλογο «ὁ Μπάλος» μὲ ἀναφορὰ στὸν Ξηρόκαμπο μοῦ κέντρισαν τὴν μνήμη καὶ ἔφεραν στὴν ἐπιφάνεια γεγονότα ἀπὸ τὸ παρελθὸν προσωπικῶς βεβιωμένα στὴν ἀρχὴ τῆς δεκαετίας τοῦ 1980 τὰ ὁποῖα ἀξίζουν μνείας, καθότι ἔχουν τὴν σημασία τους.
Ἀπὸ τὴν ἀνἀρτηση στὸ ‘’Πανόραμα Πολιχνίτου’’ ἀντιγράφω λόγια τοῦ επιστολογράφου: «Ποῦ πῆγαν τρία τέσσερα ἁλμυρίκια στὴν περιοχὴ Περιβόλα στην Νυφίδα; …… Τὰ ἔκοψαν πέρυσι καὶ, ἐπειδὴ τὸ ἕνα ξαναπέταξε, τὸ ἔκοψαν καὶ φέτος…..» καὶ ρωτᾶ άγανακτισμένος, ὑποθέτω, ὁ έπιστολογράφος « ἔχει δικαίωμα ὅποιος θέλει νὰ ξεπατώνει δέντρα ἀπὸ τὴν μεριὰ τῆς θάλασσας καὶ ὄχι στὸ κτῆμα του ἤ στὴν περιουσία του;…Δὲν εἶναι περιουσία ὅλων μας ; Φανταστεῖτε ὅποιου δὲν τοῦ ἀρέσουν νὰ τὸ κάνει….. Ἄν ἔχει δικαίωμα, σωπαίνω καὶ ζητῶ συγγνώμη γιὰ τὴν ένόχληση…..»
Πρόκειται λοιπὸν γιὰ γεγονός πολὺ λυπηρὸ καὶ δυσάρεστο, ποὺ ὅμως δυστυχῶς δὲν εἶναι μοναδικὀ. Παρόμοιο συνἐβη στὸν Πολιχνίτο έπὶ Δημαρχείας Βαγγέλη Παλαιολόγου (1982-1986). Τότε ἔκοψε κάποιος ἤ κάποιοι ἔκοψαν 60 και πλέον δενδρύλλια ἀπὸ αὐτὰ ποὺ εἶχαν φυτευθεῖ προσφάτως μὲ πρωτοβουλία τοῦ Δήμουστὸ δρόμο άπὸ τὸν Πολιχνίτο πρὸς τὴν Σκάλα καὶ τὰ ὁποῖα εἶχαν ἀρχίσεινὰ παίρνουν ὕψος, προστατευμένα, ποτισμένα καὶ περιποιημένα. Ὁρατὸ μάλιστα μένει μέχρι τοῦδε ἕνα δυσανάλογο μεγάλο κενὸ τῆς δενδροστοιχίας στὴ δεξιὰ πλευρὰ τοῦ δρόμου.
Ὁ θυμὸς καὶ ἡ ἀγανάκτηση δὲν ἔλλειψαν πολὺ δὲ περισσότερο ἡ λύπη καὶ ἡ θλίψη πολλῶν, ἐξαιρουμένων βεβαίως τῶν δραστῶν. Τὰ ἀνωτέρω ἐρωτἠματα καὶ ἡ διαμαρτυρία τοῦ ἐπστολογράφου ζωντάνεψαν στὴν μνήμη τὸ πολὺ δυσάρεστο συμβάν.
Παραμερίζω ὅμως τὰ δυσάρεστα καὶ ἔρχομαι στὰ εὐχάριστα καὶ ὡραῖα ποὺ μοῦ θύμισε τὸ ἐξαιρετικὸ ἀφιέρωμα ποὺ ἐτοίμασε ὁ ‘’ΜΠΑΛΟΣ’’ στὸ πλαίσιο τοῦ προγράμματος ‘’ΡΙΖΕΣ’’ γιὰ τὸν Ξηρόκαμπο μὲ τὴν ξεχωριστὴ ἀφήγηση τῆς Πίτσας Βουνἀτσου καὶ τὸ βἰντεο μὲ τὴν δενδροστοιχία ποὺ ὀρθώνεται καὶ σκεπάζει τὸν δρὀμο πρὸς Μυτιλήνη, ποὺ στολίζει τὴν «πύλη» εἰσόδου στὸ Χωριὸ, καὶ κεντρίζει τὴν αἰσθητικὴ διάθεση τῶν προσερχομένων. Κυρίως δὲ προκαλεῖ εὐχάριστη καὶ εὐνοϊκὴ διάθεση στὸν ἄγνωστο ἐπισκέπτη μὲ τὴν πανέμορφη καὶ ἐπιβλητικὴ εἰκόνα τῆς δενδροστοιχίας, ποὺ συμπληρώνει τὴν πανοραμικὴ θέα τοῦ Χωριοῦ.
Ὁ λόγος λοιπὸν γίνεται γιὰ τὴν ὀργανωμένη δενδροφύτευση ἀπὸ τὸν τὀτε Δῆμο Πολιχνίτου τὸν χειμῶνα τοῦ 1984 μὲ Δήμαρχο τὸν Βαγγέλη Παλαιολόγο. Μετὰ τὶς άπαιτούμενες διοικητικὲς διαδικασίες καὶ τὴν προμήθεια τῶν δενδρυλλίων ξεκίνησε ἡ δενδροφύτευση σε τρεῖς περιοχές: σὲ πρώτη φάση στὸν Ξηρόκαμπο καὶ τὸ άποτέλεσμα εἶναι αὐτὸ ποὺ χρόνια βλέπουμε καὶ χαιρόμαστε. Ἰδιαιτέρως δὲ χαροποιεῖ ὅλους ὅσοι συμμετεῖχαν σ’αὐτὴ τὴν ἐξόρμηση. Πρωτοστάτες βεβαίως ὁ Δήμαρχος, Δημοτικοὶ Σύμβουλοι, ὁ κ. Στρατῆς Πάντας Γραμματέας του Δήμου. Μαζί τους ἐπίσης συμμετέχουν μὲ πολλὴ προθυμία μαθητές, ὁ Πρόεδρος τοῦ Πολιτιστικοῦ Ὁμίλου Πολιχνίτου καὶ Λυκειάρχης, ὁ ἀείμνηστος
Μοιρασγεντὴς Δημήτρης, μὲλη τοῦ Δ.Σ καὶ πλῆθος Δημοτῶν. Οἱ συμμετέχοντες μὲ πολὺ μεράκι καὶ πάθος ἔσκαψε ὁ καθένας καὶ φύτευσε τὸ δικό του δενδράκι. Ἔτσι ἄφησε ἕνα προσωπικὸ ἀποτύπωμα οἰκολογικῆς συνεἰδησης ἀνώνυμο μὲν, ἀλλὰ ποὺ ἐκπροσωπεῖ καὶ ἐκφράζει κάθε Πολιχνιάτη. Γι΄αὐτὸ πρέπει νὰ ἐπισημανθεῖ ἰδιαιτέρως ὅτι χωρίς τὴν λαϊκὴ συμμετοχὴ εἶναι ἀδύνατη μία δενδροφύτευση τόσης εκτάσεως.
Ἀκολούθησαν ἡ δεύτερη φάση στον δρόμο ἀπὸ τὸ Χωριὸ πρὸς τὴν Σκάλα καὶ ἡ τρίτη φάση στὴν Σκάλα συμπληρωματικὰ ἀπὸ τὸν Συνοικισμὸ ἕως τὴν εἰσοδο περἰπου τῆς Ἀλυκῆς καὶ τέλος στο δρόμο πρὸς τὸ Κοιμητήριο.
Ὅμως ἡ δενδροφύτευση εἶναι ἡ ἀρχὴ, τὰ γεννητούρια καὶ τὰ «βρέφη» , φυσικὸ εἶναι, χρήζουν προστασίας καὶ φροντίδας. Ἔτσι καὶ τὰ τρυφερὰ «νεογέννητα» δενδρύλια χρειἀζονται περίφραξη, πoὺ τὰ προστατεύει ἀπὸ τυχὸν περιφερόμενα ζωντανὰ καὶ ποὺ δὲν τὰ ἀφήνει νὰ «λοξοδρομἠσουν» μἐχρι νὰ ριζὠσουν καλὰ, νὰ δυναμώσουν καὶ νὰ λάβουν τὸ ὕψος τους. Ἀναγκαῖο ἐπίσης καὶ τὸ πότισμὰ τους, γιὰ νὰ μὴ ξεραθοῦν. Θυμᾶμαι τὸν ἀεἰμνηστο Στρατῆ Πιττό ποὺ μὲ τὸ πανάρχαιο βυτιοφόρο νεροῦ τοῦ Δήμου πότιζε τὰ δεντράκια καὶ γενικῶς τὰ περιποιόταν μὲ πολλὴ φροντίδα. Στὸ σημεῖο αὐτὸ πρέπει νὰ ἐπισημάνουμε ὅτι τὰ χρόνια ἐκεῖνα δὲν λειτουργοῦσε στὸ Δῆμο Πολιχνίτου «Ὑπηρεσία Πρασίνου» γι’αὐτὸ καὶ τέτοιας ὑφῆς καὶ τόσης ἔκτασης ἔργο ἀπαιτοῦσε προσωπικὴ καὶ ἐντατικὴ ἐποπτεία καὶ φροντίδα τοῦ Δημάρχου προσωπικῶς καὶ βεβαίως τοῦ ἁρμοδίου Δημοτικοῦ Συμβούλου καὶ κυρίως τὴν καλὴ διάθεση καὶ συνέπεια τῶν ἐργαζομένων στοὺς ὁποίους εἶχε ἀνατεθεῖ ἡ φροντίδα καὶ περιποίηση τῶν δενδρυλλίων, μέχρι νὰ αὐτονομηθοῦν.
Θεωροῦμε λοιπὸν ὅτι εἶναι χρήσιμο νὰ γνωρίζουν οἱ νεώτεροι τὸ ἱστορικὸ αὐτῆς τῆς δενδροφύτευσης, ἡ ὁποία δὲν
εἶναι αὐτοφυής, ἀλλὰ ἀποτέλεσμα ἀνθρώπινης παρέμβασης συγχωριανῶν τους πολλοὶ ἀπὸ τούς ὁποἰους ἐν ζωῆ ἀκὀμα χαίρονται γι’ αὐτὴ τὴν μικρὴ ἀλλὰ σημαντικὴ οἰκολογικὴ παρακαταθήκη ποὺ ἀφήνουν.
Χαραγμένη βαθιὰ στὴν μνήμη αὺτὴ ἡ ἱστορικὴ πλέον τριπλὴ δενδροφύτευση, στὸν Ξηρὸκαμπο, στὸν δρόμο πρὸς την Σκάλα καὶ στὴν Σκάλα, ἔγινε ἡ δενδροστοιχία ποὺ ἀντικρύζουν τὰ άμἐτρητα βλέμματα τῶν περαστικῶν, κυρίως Πoλιχνιατῶν ποὺ χὰρη στὸν σεβασμό τους ἀναπνέει,ὀρθώνεται καὶ στέκεται σαράντα χρόνια και πλέον.
Ὅμως μελαγχολία σκεπάζει τὴν εὐχάριστη διάθεσή μας ἡ πληροφορία ποὺ μόλις λάβαμε, ὅτι ἔχουν κοπεῖ δένδρα στὸν Ξηρὀκαμπο, ὅπως ἐπιβεβαιβεώνεται μὲ τὴν φωτογαφία ποὺ βλέπετε.
Τὶ ἄλλο μποροῦμε νὰ πράξουμε τώρα παρὰ νὰ ἐκφράσουμε τὴν δυσαρέσκειά μας πρὸς τὸ παρὸν καὶ νὰ έπαναλάβουμε τὰ λόγια τοῦ ἐπιστολογράφου ποὺ ἀναφέρθηκαν ἀρχικὰ: «ἔχει δικαίωμα ὅποιος θέλει νὰ ξεπατώνει δένδρα ποὺ δὲν άνήκουν σὲ ίδιόκτητο χῶρο του; Δὲν εἶναι περιουσία ὁλων μας; Φανταστεῖτε ὅποιου δὲν τοῦ ἀρέσουν νὰ τὸ κάνει…» Ἀξίζει νὰ ὑπογραμμίσουμε τὴν κοινωνκὴ συνείδηση καὶ ἀντίληψη ποὺ διαθέτει ὁ ἐπιστολογράφος.
Ἐλπίζουμε καὶ πιστεύουμε ὅτι οἱ Πολιχνιάτες στὸ σύνολὸ τους καταδικάζουν αύτὲς τὶς αύθαίρετες συμπεριφορὲς καὶ θὰ συνεχίσουν νὰ σέβονται τὸ φυσικὸ περιβάλλον καὶ νὰ ἐκτιμοῦν τὴν κοινωνικὴ προσφορὰ τῶν Συγχωριανῶν, ὅπου καὶ ὅπως αὐτὴ έκδηλώνεται.
Εύχόμαστε τέτοια φαινόμενα νὰ μὴν ἐπαναληφθοὺν πλὲον, ὅμως τὸ θέμα δὲν πρὲπει νἀ κλείσει. Ὀφείλουμε μάλιστα ὡς «Πανὀραμα Πολιχνίτου» νὰ ἐπανέλθουμε καὶ νὰ συμβἀλουμε μὲ τὶς ὁποιες δυνατότητές μας στὴν ἀντμετώπισή του ἀρωγοὶ